Waarom verandert een Ster in een 'Zwart Gat'?

Ooit lang geleden keken mensen vol verwondering naar de hemel om te genieten van de sterren en de planeten. Vragen over de onmetelijkheid van het universum en onze plaats in het geheel hielden de mensen bezig. Zeelui gebruikten de sterren om te navigeren over de wereldzeeën.

Tegenwoordig richten we veel van onze kostbare aandacht naar beneden, naar schermen in allerlei vormen en maten. Dit artikel handelt desondanks toch over een onderwerp dat zich ver boven ons vaak zou afspelen, namelijk de transformatie van een ster naar een ‘zwart gat’, waarbij de focus vooral ligt op de vraag: waarom eigenlijk?

De Sterrenhemel

Zoals wel vaker het geval is bij artikelen op deze noëtische site, vergt het wel even wat mentale schakelkracht. Er wordt namelijk gebruik gemaakt van concepten die binnen de huidige wetenschappelijke goegemeente niet populair zijn. Kijk maar eens hoe lang je mee kunt reizen op dit pad.

Het eerste concept dat we onderweg tegenkomen is het idee dat niet alleen wij bewustzijn hebben, maar dat ook een planeet, en zelfs een ster bewustzijn heeft. Het tweede concept dat bij meerdere mensen bekend is, is het concept dat het leven ontstaat, bloeit en later weer afsterft om weer opnieuw te beginnen. Ik zou er enkele Hindoeïstische goden bij kunnen halen, voor deze concepten, maar laat het hier even bij.

Het derde concept behelst het idee dat bewustzijn nooit werkelijk sterft, maar hooguit verhuist of naar een soortgelijk bestaansniveau, of naar een ander bestaansniveau. Voor mensen betekent dat, dat je nadat je fysieke lichaam achterlaat je als bewustzijn/ziel een ander bestaansniveau binnenschuift waarbij andere regels gelden. Vanuit dat niveau waar, naar verluidt, geen tijd en ruimte zou zijn, kunnen we dan weer terugkeren naar de fysieke werkelijkheid door weer opnieuw als mens geboren te worden.

De vierde stap houdt in dat dit transitieproces ook kan plaatsvinden bij een ster. Een ster kan dan ogenschijnlijk sterven in de fysieke wereld, maar wordt meteen opnieuw ‘geboren’ op een ander bestaansniveau. Dit verschijnsel wordt het ‘ascenderen’ van een ster genoemd, met als residu in de fysieke wereld een ogenschijnlijk zwart gat.

Ik heb nog nooit gehoord van reïncarnerende sterren, wel van ascenderende sterren (zoals Sirius C), die vaak planeten in haar buurt ook meenemen in haar nieuwe spannende avontuur naar een hogere bewustzijnstaat.

Dus, de moraal van dit verhaal is dat een ster in haar verlangen om te groeien in haar ontwikkeling kan besluiten onze fysieke 3D-werkelijkheid te verlaten om op een ruimer niveau een andere laag van de werkelijkheid te verkennen. Alles en iedereen op de sterren en de omringende planeten zou dan ook mee deze sprong maken, waarbij het natuurlijk wel even aanpassen is. Dat kun je je voorstellen: het verdwijnen van de concepten tijd en ruimte is niet iets dat je even op een regenachtige zondagmiddag in je realiteitsbeleving integreert.

Als je je afvraagt hoe ik aan deze wijsheid kom, stuur dan vooral een berichtje.

Synchroniciteitsobstructie en de Smartphonecocon

Na ruim 5 jaar noëtische afwezigheid lijkt de tijd rijp om het noëtische stokje weer op te pakken. Ik wil de lezer ook aanraden om vooral bij enige vorm van resonantie iets van je te laten horen. Wat is er immers mooier dan elkaar te kunnen inspireren? Om samen nieuwe terreinen van bewustzijnsonderzoek te ontginnen?

Stationsbeeld – wachten op de trein

Ooit, 8 jaar geleden, schreef ik een stukje waarin ik drie soorten synchroniciteit onderscheidde (1). De positieve variant beleef ik als een mechanisme waarbij je onbewuste al dan niet in combinatie met je eigen intenties een proces op gang brengt waardoor je bepaalde ‘kansen’ krijgt om te groeien. Je kunt dan denken aan een situatie waarin je ergens in een boekhandel loopt en opeens iemand met een bepaald boek in zijn handen ziet lopen. Als je vervolgens zelf even gaat kijken naar dat boek, dan blijkt dat iets te triggeren dat je verder kan helpen: je krijgt dan een kans om bijvoorbeeld iets onder ogen te komen wat je liever vermijdt, of je kan geïnspireerd raken om nieuwe wegen te verkennen.

Persoonlijk beleef ik de hoeveelheid van dit soort betekenisrijke toevalsmomenten, of ‘kansen’ als een maatstaf voor hoe lekker ik in mijn vel zit: hoe beter ik me voel, hoe gevoeliger ik lijk te zijn voor dit soort synchronistische zaken.

Een belangrijk terrein van synchronistische activiteit is het in contact komen met bepaalde mensen die op een bepaald moment in je leven van belang zijn: wellicht hebben ze een boodschap, misschien hebben ze je veel meer te bieden en kunnen ze je dat inzicht aanreiken dat je nodig hebt om uit een impasse te komen.

Dit zijn dan de momenten waarop je opeens wordt gebeld door mensen die je lang niet hebt gesproken, of waarop je opeens ergens in een supermarkt juist die ene persoon weer ziet. Soms is het juist van belang om in contact te komen met mensen die je helemaal niet eerder hebt gezien. Op die manier wordt je bereik namelijk een stuk groter.

Gezellig in het museum. Een werk van Antoine Geiger (2).

Ik beschouw deze synchronistische ontmoetingen als een van de meest waardevolle dingen die je kunt meemaken.

Toen ik laatst langs een station liep en omhoog keek zag ik het beeld dat je bovenaan dit artikel kunt zien: vele mensen die op een afstandje van elkaar staan, kijkend op hun smartphone. Antoine Geiger heeft het inmiddels populaire verschijnsel ook beeldend verwerkt in zijn werk ‘Sur-Fake’.

Wat ik me toen realiseerde was dat deze gewoonte om je af te sluiten in je eigen smartphone-cocon je eveneens afsluit van de mogelijkheid om te profiteren van de schoonheid van synchronistische ontmoetingen. Het lijkt dan alsof je dit natuurlijk groeiproces afknoopt en daarmee een bruisende levenslijn voor groeikansen.

Synchroniciteit in deze context impliceert niet dat je steeds maar met iedereen om je heen een gesprek aan gaat. Misschien is het echter wel wijs om – als je openstaat om in te tunen op deze synchronistische werkelijkheid – af en toe tijd te nemen om je af te stemmen op mensen om je heen om daarbij te voelen of er misschien wat uit te wisselen is. Het mooie van synchroniciteit is wel dat je ergens ook wel voelt dat er iets zinvols te halen valt uit een contact.

Misschien is de smartphone wel als een soort oorplug waardoor je de klanken van je eigen ziel niet meer kunt horen.

NOTEN
(1) https://noetiek.wordpress.com/2011/05/29/drie-soorten-synchroniciteit/
(2) https://antoinegeiger.com/SUR-FAKE

Het Astrale ‘Wetboek van Strafrecht’

In mijn leven heb ik al heel wat informatie tot me genomen, welke afkomstig zou zijn van niet-fysieke vormen van bewustzijn. De laatste tijd heb ik me wat meer verdiept in het materiaal van de drie Belgische auteurs Gijsen, Dewael en van Erum (1,2) die stellen in contact te staan met een wezen dat in ruimere bewustzijnssferen zou vertoeven. Al eerder heb ik aandacht besteed aan de informatie die op deze manier in boeken is terechtgekomen van dit bewustzijn dat zich voor het gemak ‘Anthon’ heeft genoemd ( 3-6).

boekenronde-1

In het boek ‘Als het negatieve je pas kruist’ (2) wordt ingegaan op de achtergronden van allerlei minder constructieve  interacties tussen fysieke mensen en figuren uit de niet-fysieke regionen van de werkelijkheid. Allerlei interessante thema’s worden aangesneden, waaronder bezetenheid, dolende en dwalende zielen, auraklevers, zwarte en witte magie, voodoo, klopgeesten en vervloekingen. Niet echt onderwerpen voor een kinderfeestje, kunnen we wel stellen.

Het is natuurlijk allemaal maar de vraag wat hier van ‘waar’ is en wat niet, maar vooralsnog ben ik geneigd om me wel te openen voor de mogelijke realiteit van dit soort verschijnselen. Met interesse heb ik dan ook de korte beschrijvingen van de verschillende fenomenen gelezen uit het boek, ware het niet dat gedurende het lezen een bepaald onaangenaam gevoel zich meester over me maakte. Kon ik de realiteit van deze informatie niet hanteren, of voelde ik aan dat er iets misschien niet zou kloppen?

Ik laat het aan het beoordelingsvermogen van de lezer om zelf te kiezen voor wat het meeste aanspreekt. Ikzelf ben geneigd om veel van de informatie uit het werk van Anthon waardevol te vinden, maar sommige aspecten lijken me niet aannemelijk. Ik doel hierbij vooral op het veelvuldig voorkomen van allerlei regeltjes die zouden worden toegepast in de astrale wereld. Deze ‘regelgeving’ wordt zó strak beschreven dat het voor mij niet geloofwaardig meer is. In het vervolg van dit artikel wil ik er aantal noemen.

Anthon benadrukt dat er niet gekeken dient te worden naar astrale rechtvaardigheid in termen van straf, maar ik vind het moeilijk om het in sommige gevallen anders te beleven. Met een zekere ironie zou ik dan ook willen spreken over het Astrale Wetboek van Strafrecht van Anthon. Wellicht is dit een uiting van een beperkt bewustzijn, mijnerzijds, wellicht ook een gevolg van mijn standplaatsgebondenheid, oftewel de cultuur waarin ik als Nederlander ben opgegroeid.

Keyhole van Solizick Meister (7)

Keyhole van Solizick Meister (7)

 HET ASTRALE WETBOEK VAN STRAFRECHT

Voor alle duidelijkheid spreekt Anthon niet over straffen; ook is er geen sprake van een astraal wetboek. In het kader van de metafoor heb ik zelf artikelen gemaakt met daarin de thema’s verwerkt. Om het artikel niet te lang te maken heb ik me inhoudelijk onthouden van commentaar. Wellicht ga ik in andere artikelen nog verder in op het onderstaande.

– Art. 1: Indien je je organen na je dood doneert aan een ander zal je eigen zielsovergang naar de geesteswereld vertraagt worden, en wel zolang totdat de ontvanger van het orgaan ook is overleden. (2, p.135)

– Art. 2: Als iemand zelfmoord pleegt blijft hij dolen op de plek van het lichaam, waar het vermoedelijk thuishoort. Ze blijft dolen gedurende de tijd dat de zelfdoder nog had kunnen leven; daarna keert zij terug naar de positieve sferen.  Zelfdoders zijn gedoemd te dolen tot hun eigenlijke sterfdatum is bereikt. Ze worden voortdurend geplaagd door pijnlijke emoties van eenzaamheid, afkeuring, schuld en zinloosheid. Omdat dolen of dwalen zo’n verschrikkelijke ervaring is zullen zelfdoders…dat slechts één keer in al hun incarnaties doen. De verschikkelijke herinnering aan het dwalen blijft hen altijd bij….De mens kan niet zelf bepalen wanneer hij incarneert, en hij mag evenmin beslissen wanneer hij een einde wil maken aan een incarnatie. (2, p.136-137)

– Art. 3: Indien iemand ge-euthaniseerd wordt zal hij de pijn en het lijden dat hij vermijdt in de laatste levensdagen ervaren aan de andere zijde in de vorm van psychische pijn, eenzaamheid, ontreddering, schuldgevoel en een gevoel van totale verlatenheid. (2, 138)

– Art. 4: Als je iemand helpt bij euthanasie zul je de rest van je leven geen steun meer krijgen van de geesteswereld (2, 139)

– Art 5: Abortus is zondigen tegen de kosmische wet van leven en dood. Als iemand abortus pleegt, zal hij daar levenslang schuldgevoelens over hebben, zelfs als de foetus niet bezield is. De persoon in kwestie kan wel boetedoen door elke maand een uurlang te mediteren, en dat gedurende het hele leven. Zo vermindert hij de schuldgevoelens en toont berouw over de daad. Als hij dat niet doet zal zullen de schuldgevoelens gedurende vijf incarnaties aanhouden.(2, 139-140)

– Art 6: Doden uit zelfverdediging is niet toegestaan. Dit staat gelijk aan moord. Alleen politieagenten of soldaten mogen in het kader van het vervullen van hun taak doden in het geval van nood. Zij hebben immers ervoor gekozen om bij een organisatie te werken die de maatschappelijke orde moet handhaven. Aangezien orde noodzakelijk is, mogen zij die taak vervullen en is het hen toegestaan om in geval van nood te doden, zonder daar negatieve gevolgen van te hoeven dragen. Ze hebben dan immers gehandeld uit noodweer. (2, p.140-141)

– Art. 7: Indien je je lichaam laat cremeren zal dat leiden tot extra pijn: bij een crematie verbrandt ook het etherische omhulsel dat bij een stoffelijk lichaam hoort en dat ons helpt om het stoffelijke lichaam los te laten. De pijn van het afsterven is vele malen sterker wanneer dat beschermende etherische lichaam wordt verbrand. (2, p.134)

– Art. 8: Indien iemand je vervloekt zal deze vloek vier jaar lang haar kracht behouden. De vloek begint echter pas te werken vanaf het moment dat je z9ndigt tegen jezelf of tegen een ander. Bij een vervloeking heeft de vervloeker de intentie de ander bewust te schaden; hij wenst hem tegenslag of onheil toe en spreekt in stilte de verwensing uit…mondiaal is 41% van de mensen vervloekt. (2, p. 67)

– Art. 9: Indien je iemand anders vervloekt zul je voor de rest van je leven geen contact meer krijgen met de positieve geesteswereld. Ze krijgen nog wel hulp van hun geleidegeest en kunnen gebruik maken van hun ziel en de daarin opgeslagen informatie uit vorige incarnaties. Na de dood gaat de vervloeker dwalen en vervolgens zeven jaar het lichaam van een nog levende persoon bezetten. Na deze zeven jaar gaat hij vervolgens nog zeven jaar naar de eerste negatieve sfeer. Daarna keert hij terug naar de eigen positieve sfeer. Het heeft geen zin om tijdens het leven nog spijt te betuigen. (2, p. 69-71)

– Art. 10: Indien je het slachtoffer bent van zwarte magie (het via een ritueel doodwensen van een ander persoon) ga je altijd eerder dood. Een slachtoffer van zwarte magie is na de verwensing eigenlijk een zombie, een levende dode. Eerst voelt hij zijn lichaamskracht verzwakken, hij wordt alsmaar meer moe, en geleidelijk aan wordt alle levensenergie uit hem weggezogen….langzaam vermagert hij, tot de dood intreedt. Na de dood worden geen negatieve gevolgen ervaren. (2, p. 77)

– Art. 11: Degene die zwarte magie uitoefent zal tijdens zijn leven geen contact meer krijgen met de positieve geesteswereld. Een ander gevolg is dat hij veel sneller zal sterven dan in zijn normale levensloop was voorzien. Na zijn dood begint hij te dwalen, net als de vervloeker, alleen zal hij zoveel jaren dwalen als zijn slachtoffer zonder zijn verwensing nog zou hebben geleefd. Daarna gaat de zwartmagiër ook iemand bezetten en vervolgens verblijft hij 14 jaar in de negatieve sferen om daarna weer terug te keren naar de positieve sferen, maar hij zal langer in de geesteswereld moeten verblijven voordat hij weer mag incarneren.  Mondiaal is 35% van de bevolking het slachtoffer van zwarte magie. (2, p. 79-80)

– Art. 12: Indien je witte magie uitoefent ontvang je dezelfde consequenties als bij zwarte magie. Zie artikel 11. Het is verderfelijk om iemand over te halen tot iets, waarbij je zijn vrije wil uitsluit. (2, p.99)

– Art. 13: Indien je bezeten wordt, wordt je bezeten door iemand die precies één sfeer hoger zit dan je eigen ziel

NOTEN

(1) William Gijsen (2013/1998) Maak je Hemel op Aarde (2) William Gijsen, Joke Dewael & Harry van Erum (2011) Als het Negatieve je pad kruist: wat dan? (3) De Drie sferen van de Ziel volgens Anthon (4) Je Openen voor een Ruimere Verantwoordelijkheid (5) De Vrije Wil? Ach, op een gegeven moment groei je er overheen. (6) Het Belang van je Gevoel Verwoorden: Een Panacee tegen Astraal Gespuis? (7) Afbeelding Solizick Meister afkomstig van Surrealism Archive.

 

 

De Drie Sferen van de Ziel op Aarde volgens Anthon

Recentelijk sprak ik met een tien jarige jongen die me na verloop van tijd vertelde dat hij al jarenlang ‘dode mensen’ zag. Hij beschreef hoe hij zijn overleden opa in huis had gezien; hoe hij bijvoorbeeld op de bank zat terwijl iemand anders gewoon op hem op de bank ging zitten. Dit vond die opa wel vrij hilarisch volgens deze jongen.

Ik vertelde hem vervolgens over mijn interesse in het verkennen van bewustzijn en de grenzen ervan en besefte me opnieuw dat de wetenschap eigenlijk met haar mond vol tanden staat met betrekking tot het in een groter kader plaatsen van dit soort ervaringen die al zo oud zijn als de mensheid zelf. De insteek van de huidige wetenschapsbeoefenaar is vooral om te pogen de ervaring terug te brengen tot een soort van hersenwaan.

girl-sunlight-tosh-4

Binnen het raamwerk van deze site bestaat wel degelijk de mogelijkheid om kinderen zoals deze jongen informatie te geven waardoor hij beter weet hoe hij met dit soort zaken kan omgaan. Hoe meer hij immers weet over de ‘habitat’ van de ziel na de dood, hoe beter hij kan begrijpen hoe de astrale vork in de steel zit.

Dr. Michael Newton sprak er al over dat wij als mensheid op de drempel zouden staan van een enorme hoeveelheid nieuwe informatie die ons in staat zou stellen een grote sprong te maken in het besef van onze relatie met een realiteit waar we momenteel nog weinig kaas van gegeten hebben.

Om een bijdrage te leveren aan deze bewustzijnsverruiming wil ik in dit artikel een theorie presenteren die spreekt over drie sferen waar een ziel mee kan resoneren als hij op aarde verblijft. Hierbij geldt natuurlijk weer dat als je niet gelooft in een ziel, of het concept reïncarnatie een bizarre hypothese vindt, het wellicht verstandiger is om te staken met het verder lezen van dit artikel. Dit zijn namelijk concepten die een basisvoorwaarde vormen in de theorie waarvan ik hier verder een korte introductie ga geven.

WIE IS ANTHON?

De theorie van de verschillende zielsferen is niet zomaar uitgedokterd door iemand die zich lange tijd heeft beziggehouden met reïncarnatie en vele esoterische werken heeft gelezen. De theorie zou zijn gepresenteerd door iemand die helemaal geen mens is. Het zou een wezen betreffen dat in een bewustzijnslaag leeft waar we ons niet veel bij kunnen voorstellen. Via de communicatie met een Belgische psychotherapeut, William Gijsen, is deze informatie bereikbaar geworden voor al degenen die er voor open staan.

maak-je-hemel-op-aarde-gijsen In het boek ‘Maak je Hemel op Aarde’ wordt deze theorie uiteengezet. In 2013 is een herdruk verschenen, en de heer Gijsen heeft de afgelopen jaren meerdere boeken geschreven waarin hij de informatie verwerkt afkomstig van dit niet-fysieke wezen dat werkt onder de naam ‘Anthon’.

De lezer die geïnteresseerd in deze materie raad ik dan ook aan het oorspronkelijke boek te lezen.

BEWUSTZIJNSONTWIKKELING OP AARDE

Er zijn vele theorieën over hoe het bewustzijn zich op aarde kan ontwikkelen. In de theorie van Anthon wordt er gesteld dat er een groei is waar te nemen vanuit de kleinste eencellige tot een mens die in het begin van sfeer vier zou kunnen zijn. Het bewustzijn van een eencellige kan zich na een aantal levens verder ontwikkelen tot bijvoorbeeld het bewustzijn van een plant, om na vele levens als plant het eens te proberen als een eenvoudige diersoort. Uiteindelijk zou het bewustzijn of de ziel er rijp voor zijn om uiteindelijk ook eens geboren te worden in een mensenlichaam.

DE DRIE SFEREN VAN DE ZIEL

Vanzelfsprekend kan ik slechts een summiere beschrijving geven van een indeling die veel uitgebreider wordt beschreven in in het boek van Gijsen. Anthon maakt een onderscheid in zielen die in verschillende ‘niveaus’ verkeren. Je zou de ontwikkeling van een ziel volgens deze benadering kunnen vergelijken met de verschillende klassen in het schoolsysteem: sommige leerlingen zitten op de kleuterschool, anderen op de middelbare school en weer anderen zijn bezig op de universiteit.

Hij benadrukt hierbij dat iedereen even veel waarde vertegenwoordigd omdat iedereen die op de universiteit zit bijvoorbeeld ook ooit op de kleuterschool heeft gezeten. Iedereen leert de lessen die passen bij het niveau waarin hij verkeert.

Hij onderscheidt drie grote sferen, die elk in zeven trappen kunnen worden verdeeld. In het boek worden alle trappen uitvoerig beschreven. Ik houd in deze bijdrage bij een grove beschrijving van de drie sferen. De verdeling wordt gemaakt op basis van de thematiek of de lessen die een ziel dient te leren. Zielen die zich in de eerste sfeer bevinden zouden zich vooral kenmerken door een neiging om proberen bij een groep te horen. Zij zouden ook vooral willen zorgen voor anderen, en vinden het erg belangrijk dat andere mensen hen waarderen. intimacyHun gevoel van eigenwaarde lijkt vooral gekoppeld aan de mate van waardering door anderen.

Zielen die zich in de loop van vele levens (Anthon spreekt zelfs over een maximaal aantal levens van een ziel op Aarde van 1360!) hebben ontwikkeld tot sfeer twee, verschuiven hun aandacht meer naar zichzelf: zij maken contact met zichzelf en willen eerst zichzelf goed kennen. Zij zijn minder bezig met anderen, en verzamelen vooral ervaringen. Zij willen hun gedachten en gevoelens leren begrijpen.

Als een ziel dan weer een sfeer verder komt ontstaat vooral het verlangen om te leren hoe het is om samen te delen, om samen intimiteit te delen, om samen ‘het goddelijke’ te ervaren op aarde. Je zou dan ontdekken dat je een diepere laag kunt ontdekken als je samen met andere mensen waarbij je vanuit je onafhankelijkheid juist weer afhankelijk durft te zijn.

VOORBIJ DE EERSTE DRIE SFEREN

Na de eerste drie sferen op Aarde te hebben ervaren, zou een ziel zich niet verder ontwikkelen in een mensenlichaam. Hiervoor zou hij dan in niet-fysieke sferen verder dienen te ontwikkelen. In de sferen die volgen lijkt de ziel zich steeds meer bewust te worden van haar eigen goddelijke aard, en de verbinding met het geheel. De gradaties waarin dit besef wordt beleefd en de ziel uiteindelijk eenheid lijkt te worden, worden ook in het boek van Gijsen beschreven.

 

Etherische weerbaarheid vergroten bij Huilende Peuter in de Nacht

Zoals iedere ouder weet kan een baby, een peuter of een kleuter om honderd en één redenen huilen. Soms omdat de luier vol zit, er wat darmlucht in de weg zit, of omdat ze zelf haar jas wil aantrekken. In mijn beleving zijn er dan ook  meestal gewone, alledaagse redenen aan te wijzen voor het huilgedrag van een baby. In dit artikel verken ik echter een minder voor de hand liggende etherische reden die wellicht ook een rol zou kunnen spelen in sommige gevallen.

crying toddler baby

Krijsende Baby (1)

Stel je de volgende situatie voor: een kind wordt in de nacht krijsend wakker en valt alleen met zeer veel liefdevolle inspanning te sussen. Ook overdag gebeurt het soms dat rond het slapengaan het kind in een soort angstwaas terecht lijkt te komen, waarbij het geruststellen slechts moeizaam mogelijk is.

Soms kan zo’n periode wel een half uur tot een uur duren, en het kan dan haast hartverscheurend zijn om je kind in zo’n staat van angst te zien. Je kunt dan al snel denken aan een nachtmerrie en het daar vervolgens bij laten. Wat ik echter zou willen voorstellen is dat we kunnen overwegen om een laagje dieper te gaan, in de hoop ons kind meer te kunnen helpen.

De insteek is dat we als het ware zelf ook het domein van de nachtmerrie binnengaan, door de subjectieve realiteit van die ervaring te erkennen.

Als we ervan uitgaan dat er daadwerkelijk ‘iets’ is waar het kind zich helemaal wild van schrikt dan kunnen we gerichter gaan denken aan een mogelijke oplossing.

Afhankelijk van de leeftijd van het kind kun je dan bepaalde interventies uitproberen. Als een kind al redelijk taalvaardig is kun je dan bijvoorbeeld de  volgende strategie toepassen. Je kunt het eventueel ook in verhaalvorm doen, zonder gebruik te maken van knuffels of poppen.

Speel met poppen de situatie na en presenteer een alternatief

Op het krijsmoment zelf kun je niet veel meer doen dan liefdevol sussen, OLYMPUS DIGITAL CAMERAmaar als het kind weer gewoon rustig zichzelf is, overdag, kun je wel via een poppenspel (waarbij de poppen ook knuffels, playmobieltjes of diertjes kunnen zijn) dit thema onder de bewuste aandacht brengen.

Je kunt dan spelen dat er een mama en een papa in bed liggen, samen met hun kindje en dat iedereen lekker slaapt. Je maakt wat snurkende geluiden en soms draait iemand zich een beetje om. Je kunt wat grapjes maken over meebewegende dekens, waardoor iemand het koud krijgt enzo. Als het weer helemaal rustig is, gebeurt het:  het kindje moet opeens heel hard huilen.

Iedereen wordt wakker en de ouders snappen niet wat er aan de hand is. Speel hoe de ouders hun best doen om het kindje te kalmeren door te aaien en te zeggen dat alles veilig is. Toch blijft het kindje huilen. Dan laat je één van de ouders vragen wat er aan de hand is, en nu antwoordt het kindje wel.

Je zou in dit stadium je eigen kindje kunnen vragen wat het kindje dan zou kunnen zeggen, maar als het daar niet echt op reageert kun je zelf een antwoord verzinnen dat de peuter geeft. Hierbij is het handig om het zo algemeen mogelijk te houden en geen invulling te gaan geven over de inhoud. Het is niet verstandig om te gaan praten over monsters en andere gruwels.

Je zou het kindje kunnen laten zeggen dat het bang is voor iets. En nu kun je één van de ouders de magische tip laten geven, namelijk dat het mogelijk is om datgene waar het kindje bang voor is, te laten schrikken zodat die weg gaat. Je kunt daarbij zeggen dat hard “BOE!” roepen heel goed werkt.

Jason Puncheon maakt een lange neus (bron 3)

Jason Puncheon maakt een lange neus (bron 3)

Ook kun je het kindje zijn tong laten uitsteken en tegelijkertijd een handbeweging laten maken. De handbeweging die ik zou willen voorstellen wordt ook wel de lange neus genoemd. Laat het kindje zo’n lange neus maken en zeg daarbij “Na, na, nanana. Ik ben lekker toch niet bang van jou”.

Dit breng je vooral met een lach en niet al te serieus, maar je laat wel zien dat het kindje dat ook doet en dan vervolgens stopt met huilen en krijsen. Je laat zien dat het kindje weer rustig en blij wordt om vervolgens weer snel tevreden te gaan slapen.

NAWOORD

Je zou je kunnen afvragen waar nou het etherische element is in deze hele benadering. Ik vermoed dat er bij menig nachtmerrie daadwerkelijk iets energetisch/etherisch kan plaatsvinden, waarbij een of andere etherische bemoeial, probeert energie te onttrekken aan het kind. Kinderen zouden daarbij aantrekkelijke prooien kunnen zijn omdat ze nogal open kunnen zijn, zowel overdag, maar ook ’s nachts.

Hierbij hoef je je ook niet meteen allerlei gruwelijke etherische energiezuigers voor te stellen. Ook al zou het kunnen gaan om overleden etherische figuren, die wel wat extra energie kunnen gebruiken, het kan ook net zo goed gaan om mensen in de buurt van het kind die ondanks alle goed bedoelde intenties toch zelf ook graag wat extra liefdesenergie kunnen gebruiken.

Zij zouden dan in de nacht onwetend ook kunnen proberen invloed uit te oefenen op het kind.

Door deze eenvoudige oefening kan het kind leren dat het zich kan verdedigen door aan te geven dat het iets niet wilt. Datgene waar ze bang voor is jaagt ze als het ware weg door simpelweg ‘boe’ te zeggen, een lange neus te maken, of misschien wel door met twee armen wegduwbewegingen te maken vooruit. Dit kan genoeg zijn om een verdedigingswand op te bouwen tegen ongewenste etherische bemoeienis in de nacht.

ridder-anselm-tb4

Ridder Anselm (4)

Als je zelf soms worstelt met een kind die in de nacht krijst zou je deze techniek kunnen toepassen. Graag hoor ik eventuele ervaringen hiermee: mail ze me of schrijf ze hieronder aan dit bericht.

NOËTISCHE NOTEN/VERANTWOORDING AFBEELDINGENGEBRUIK

(1) Herkomst foto van Krijsende Baby

(2) Herkomst foto van Knuffels

(3) Jason Puncheon maakt lange neus

(4) Ridder Anselm

Communiceren met het Bewustzijn van je Foetus?

Binnen het werkraam van deze site zijn er in de loop der tijd allerlei bouwstenen verzameld, die er voor zorgen dat bepaalde concepten kunnen worden onderzocht. Afhankelijk van je eigen perspectief op de wereld kun je het eens zijn met deze bouwstenen of niet. Zo wordt als aannemelijk beschouwd dat bewustzijn niet slechts tijdelijk gekoppeld is aan een lichaam, maar dat er ook sprake is van voortlevend bewustzijn na het fysieke overlijden. Op deze site kun je daar de nodige argumenten voor vinden.

In de werken van o.a. Michael Newton en Robert Monroe (1) wordt ook uitgebreid stilgestaan bij datgene wat er zich allemaal zou kunnen afspelen vóórdat een ziel, of een deel van een ziel besluit zich te koppelen aan een lichaam. Volgens meerdere bronnen, waarbij ik ook Kyle Griffith (2) zou willen noemen, lijkt deze bezieling plaats te vinden in de periode tussen de derde en vijfde maand.

Zou het niet interessant zijn om te onderzoeken of je als ouder al contact kunt leggen met het bewustzijn van je foetus?

ongeboren-kind-vertelt-coudrisIn een boek uit 1986 van het paar Coudris (3, 4), Een ongeboren baby vertelt, wordt beschreven hoe de moeder tijdens haar zwangerschap in staat zou zijn geweest om zich zó af te stemmen op haar foetus, dat ze daadwerkelijk boodschappen kon ontvangen. De baby vertelt dan ook allerlei zaken over hoe het is om met een ruimer bewustzijn in een klein groeiend lichaam te komen. Hij vertelt over zijn ervaringen in een vorig leven, en hij praat ook uitgebreid over wat hij zo allemaal voelt van de emoties van zijn moeder en de andere mensen in zijn omgeving.

De foetus vertelt in de 28e week hoe erg ze het waardeert als zijn moeder veel praat en uitlegt over datgene wat er buiten de baarmoeder gebeurt. Zo schrijft hij: “Steeds als je aan bloemen denkt, krijg ik een beeld. Ik zie toch vaak een beeld, wanneer je je iets speciaals voorstelt. Ik weet niet altijd wat het betekent, behalve als je het verklaart. Vaak doe je dat ook niet.” (p. 38).

Aangrijpend in het boek is het moment dat de baby vertelt dat ze eveneens in haar 28e week voor het eerst huilt, en soms zelfs de steun van zijn vader meer voelt dan die van zijn moeder. Over het proces van ingroeien in het lichaam zou de baby het volgende hebben verteld tegen zijn moeder, die de boodschappen in een meditatieve toestand opschreef: “Alles van vroeger is zo ver weg. Ik duik steeds meer in jullie leven onder. Alles concentreert zich in toenemende mate op mijn baby-zijn. Alleen in mijn dromen ben ik zoals vroeger helemaanegen-maandenl vrij en ik beleef zoveel van buiten…” (p.159).

Een ander boek dat uitgebreid spreekt over het proces van bezieling van een foetus is De Negen Maanden van het echtpaar Daniël en Anne Meurois-Givaudain (5). In tegenstelling tot het vorige boek spreekt de indalende ziel niet met haar moeder, maar met het echtpaar Meurois-Givaudain. Iedere maand zou de ziel die zich als ‘Rebecca’ introduceert een bezoek brengen aan het echtpaar om haar ervaringen te delen in haar worden tot ‘S.’.

Ook dit boek is zeker een aanrader voor degenen die geïnteresseerd zijn in deze materie.

REFLECTIES
Je zou je kunnen afvragen hoe het komt dat er zo weinig verhalen lijken te zijn waarin er daadwerkelijk gesproken wordt met het bewustzijn van het ongeboren kind. Uit de bovenstaande boeken valt daar wel een mogelijke verklaring voor te vinden: je dient niet alleen te geloven in de mogelijkheid om contact te leggen met de ‘ziel’ van je kind, maar je dient er ook een bepaalde meditatieve rust voor te kunnen hebben, waarin je je ontvankelijkheid traint om dit gesprek aan te gaan. Wellicht een interessante uitdaging voor zwangere vrouwen met een meditatieve levenshouding?

Tegelijkertijd kun je je ook afvragen in hoeverre het in algemene zin gewenst is om al in een dergelijk vroeg stadium in contact te komen met je baby. Sommigen zoals Newton en Monroe suggereren toch een ‘werkwijze’ waarbij het eigenlijk vooral de bedoeling is dat het inkomende bewustzijn zich zo weinig mogelijk actief herinnert van wat er allemaal gebeurd is vóór de bezieling. De reden hiervoor dient dan vooral gezocht te worden in de ‘frisheid’ die die er ontstaat als je het leven helemaal met een schone lei te kunnen gaan starten. Herinneringen aan vorige ervaringen zijn dan eerder een belemmering.

Daar staat weer tegenover dat volgens de nodige mensen we in een periode zitten waarin we als mensheid de gelegenheid zouden krijgen om ongekende bewustzijnssprongen te gaan maken. Wellicht hoort daar ook wel bij dat we ons bewuster worden van datgene wat zich op zielsniveau afspeelt in de baarmoeder. Wie weet impliceert bewustzijnsgroei wel dat je wél in staat bent om tijdens de zwangerschap je af te stemmen op je baby. Misschien is de boodschap vooral wel dat je als ouders je baby kunt beleven als zijnde bezield met bewustzijn dat veel ruimer en groter is dan je zou denken, en dat je het daarom ook meer zou kunnen benaderen als een gelijke.

Graag wil ik de lezers aanmoedigen om hun ervaringen met hun ongeboren kind te delen door een berichtje achter te laten onder dit artikel.

NOTEN

(1) Gebruik de zoekfunctie op de site om meer te vinden over het werk van deze iconen.

(2) War in Heaven

(3) Coudris, René en Mira (1986). Een ongeboren baby vertelt. Deventer: Ankh-Hermes.

(4) Dr. H. Verbrugh schrijft een NBD-biblion recensie welke ook te lezen is op de site van bol.com, waarbij hij zijn eigen mening over het gehele boek niet onder stoelen of banken schuift: “Het essentiële probleem met dit boek is de ongeloofwaardigheid van het hele verhaal“. Waarschijnlijk vertolkt hij hiermee de mening van vele mensen voor wie concepten als ziel en reïncarnatie raar, vreemd en gek zijn. Voor de artikelen op deze site geldt dan ook het gezegde, ‘wie de schoen past, trekke hem aan’.

(5) Meurois, A. en D. (1993). De Negen Maanden. Deventer: Ankh-Hermes.

Over het Kunstmatig Oproepen van een Misvormde Buitenlichamelijke Ervaring via Hersenstimulatie

Getriggerd door het onderzoek van Olaf Blanke (1) ga ik in dit artikel nog wat verder in op onderzoek dat gedaan is naar buitenlichamelijke ervaringen, welke ook beschreven is in wetenschappelijke tijdschriften.

afbeelding afkomstig van (7)

afbeelding afkomstig van (7)

Alvorens aandacht te besteden aan de Ridder en een ander stukje van Olaf Blanke wil ik eerst nog even stilstaan bij het verschil in realiteitskader dat je kunt gebruiken om met dit onderwerp om te gaan. Werk je vanuit een meer materialistisch perspectief dan ben je geneigd om te denken dat een actief, levend bewustzijn niet kan bestaan zonder een lichaam. Je zult dan ook proberen dit perspectief te verdedigen. Als je daarentegen werkt vanuit een vitalistisch perspectief dan werk je vanuit het idee dat er iets is dat het lichaam leven geeft, en dat bovendien ook kan bestaan zonder lichaam. Vanuit deze uitgangspositie probeer je deze houding te verdedigen.

Op deze site werk ik vanuit het perspectief dat het mogelijk is dat iets actief bewust kan zijn ook als daar geen lichaam bij betrokken is. Ik vind daarvoor de ervaringen van Robert Monroe, Michael Newton, van Lommel en de vele verhalen over mensen die contacten leggen met niet-lichamelijke bewustzijnsvormen overtuigend genoeg.

Het is dan ook met deze blik dat ik kijk naar wetenschappelijke teksten die spreken over het oproepen van ´buitenlichamelijke ervaringen´ door bepaalde delen van de hersenen te stimuleren.

dirk-de-ridder-uzaDIRK DE RIDDER E.A.

Laten we er eens een onderzoek bijpakken van Dirk de Ridder (zie afbeelding) en zijn collega´s uit 2007 (3,4). Hier wordt een casus beschreven van een man die last had van tinnitus (oorsuizen). Er werd, om hem te helpen, geprobeerd een deel van de hersenen (de secundaire auditieve cortex) te stimuleren met een electrode.

Dit bleek geen invloed te hebben op de tinnitus, maar er werd wel herhaaldelijk een soort van “buiten-lichamelijke ervaring” opgewekt, maar dan wel een erg rare. Zo voelde hij zijn lichaam meestal zo’n 50 cm linksachter zichzelf, maar de persoon kon zijn eigen lichaam niet zien (geen autoscopie); ook had hij geen perspectief vanuit die andere positie. Hij bleef kijken vanuit zijn fysieke lichaam. Deze ervaringen duurden tussen de 15 en 21 seconden.

OPWEKKEN VAN MISVORMDE BUITENLICHAMELIJKE ERVARINGEN

Vanuit het artikel van de Ridder en zijn team wordt verwezen naar een voorbeeld waarin iemand zichzelf wél zou hebben gezien na een electrische stimulatie van een deel van de hersenen. Dit betreft hier een korte casusbeschrijving van wederom Olaf Blanke en zijn collega´s dat in 2002 verscheen in Nature (5).

In het artikel met de ondertitel ‘het deel van de hersenen dat een buitenlichamelijke ervaring kan oproepen is gelokaliseerd‘ wordt beschreven hoe een 43-jarige vrouw met ernstige epilepsie aanvallen via elektrische stimulatie van de zogenaamde angular gyrus een buitenlichamelijke ervaring zou krijgen. Opvallend aan deze casus was dat er vreemde lichaamsgewaarwordingen werden beschreven: zo voelde ze zichzelf soms in haar bed zinken, of voelde ze zich van een hoogte naar beneden vallen.

Bij een stroom van 3,5 mA werd er een buitenlichamelijke ervaring getriggerd, waarbij de vrouw zei een deel van haar lichaam van boven te kunnen zien, maar alleen haar benen en het onderste deel van haar romp. Toen haar gevraagd werd naar haar echte benen te kijken, rapporteerde ze dat haar benen korter werden. Als haar knieën een hoek hadden van 90 graden, leek het wel alsof haar benen snel op haar afkwamen waardoor ze ontwijkende bewegingen maakte. Als ze keek naar haar uitgestrekte armen leek haar linkerarm korter, maar haar rechterarm niet. Ook hier leek het weer dat nu de linkeronderarm (bij een ellebooghoek van 90 graden) op haar gezicht afkwam.

De auteurs wezen erop dat de plek van elektrische stimulatie vlakbij het evenwichtsorgaan was, wat een factor zou kunnen zijn in deze ervaringen.

Kunstwerk van Kertesz (2)

Kunstwerk van Kertesz (2)

NATUURLIJKE VERSUS ONNATUURLIJKE BUITENLICHAMELIJKE ERVARING

In de twee boven beschreven gevallen was er sprake van iets dat een beetje lijkt op de beschrijvingen van spontane buitenlichamelijke ervaringen. Een kenmerk van een natuurlijke, spontane buitenlichamelijke ervaring is dat de perceptie plaatsvindt vanuit een ander perspectief, waarbij het bewustzijn in staat is om rond zich heen te kijken, te bewegen, en ook een helder beeld te hebben van de omgeving. In het geval van de Ridder was er helemaal geen sprake van autoscopie, en ook in de beschrijving van Blanke was er slechts sprake van een gedeeltelijke waarneming van het eigen lichaam, en eigenlijk vooral delen die ook door de fysieke ogen konden worden gezien.

Als ik kijk naar deze onderzoeken moet ik denken aan de vergelijking die ik noem in een klein artikeltje op de tweede site ‘Hoe de Geest zich via de Hersenen verruimt‘ (6). Daarin stel ik me zo voor dat de geest in staat is om de hersenen te bespelen, zoals een pianist op een piano kan spelen, om vervolgens bij het produceren van prachtige muziek zelf in vervoering te raken.

Ik ben dan ook geneigd om deze onderzoeken te bezien vanuit deze metafoor. In de natuurlijke bijna-dood-ervaringen of buitenlichamelijke ervaringen (B.L.E.) is er geen enkele sprake van verstoring of misvorming. Ook kan er veelal helder worden geobserveerd vanuit een ander perspectief. Het lijkt dan ook alsof de hersenen op zo’n manier worden ‘bespeeld’ dat een proces van bewustzijnsverplaatsing mogelijk wordt. Deze akkoorden zouden wel eens van nature bekend kunnen zijn.

De onderzoekingen lijken eerder in staat om zonder enige pianist ergens aan de binnenkant van de piano een snaar aan te raken waardoor er een klein gefragmenteerd iets gebeurt dat hooguit een zwak aftreksel is van de grote symfonie die nodig is om een echte bijna-dood ervaring of B.L.E. op te roepen.

NOTEN

(1) Het gevoel buiten je lichaam aangeraakt te worden

(2) Body Shop Project

(3) Visualising Out-of-Body Experience in the Brain. (pdf) Afbeelding van de heer de Ridder afkomstig van Neuromodulatie: Stroom als Medicijn

(4) Met dank aan Hans Bakker die me wees op de artikelen van de Ridder en Blanke.

(5) Stimulating Illusory own-body perceptions (pdf)

(6) Hoe de Geest zich via de Hersenen verruimt

(7) Near Death Experiences Explained