Bezetenheid

Al eerder heb ik aandacht besteed aan vormen van bewustzijn die lijken te kunnen bestaan zonder een lichamelijke tegenhanger. Je kunt (nog) eens een blik werpen op pagina’s als M-Band Ruis en Het Focussysteem van R. Monroe.

In deze bijdrage wil ik wat stilstaan bij het verschijnsel ‘bezetenheid’. Daarbij wil ik vooral een voorbeeld uit de praktijk laten zien. Het betreft een beschrijving van George Ritchie, psychiater, tijdens een Bijna Dood Ervaring.

Deze man was negen minuten klinisch dood en werd toen door een of ander ‘lichtwezen’ rondgeleid om uiteindelijk in een havenkroeg te belanden. In deze kroeg werd flink gedronken en het gebeurde ook nogal eens dat er iemand gewoon bewusteloos van zijn barkruk afdonderde.

Het viel Ritchie op dat er twee soorten ‘mensen’ waren: een soort met een coconachtig aureool en een soort zonder. Deze laatste soort mensen probeerden tevergeefs iedere keer weer opnieuw een glas whiskey te pakken, maar ze schoten steeds door het glas heen.

Het was duidelijk dat deze groep overledenen betrof die maar niet uit de kroeg waren weg te slaan.

Hier volgt nu een citaat uit het boek ‘Terugkeer uit de Dood‘, dat begint op het moment dat er weer eens iemand stomdronken op de grond was gevallen.

“…Vol verbazing staarde ik naar de lichtende cocon rondom de bewusteloze zeeman, die langzaam openging. Er ontstond een opening in ter hoogte van zijn kruin, waarna de ‘cocon’ zich als het ware van zijn hoofd en schouders leek af te pellen.

Op hetzelfde moment, sneller dan ik ooit een levend mens had zien bewegen, schoot een van de ontlichaamde schepsels die vlakbij hem aan de tapkast hadden rondgehangen op hem af.

Hij had voortdurend als een dorstige schaduw naast die jonge matroos gestaan en gretig naar iedere slok gestaard die de jongeman had genomen. Nu leek het alsof hij hem besprong als een jakhals zijn prooi.

Een moment later was de springende gedaante tot mijn stomme verbazing verdwenen (…) Zojuist had ik nog duidelijk twee afzonderlijke individuen gezien, maar tegen de tijd dat ze de bewusteloze matroos overeind trokken om hem tegen de muur te laten leunen was er nog maar één (…)

Dit citaat is overgenomen uit het boek ‘Nulpunt Revolutie van Benjamin Adamah’, p. 141.  Voor meer materiaal uit dat boek kun je terecht op Geestelijke Verarming door Tijdsversnelling. Illustratie afkomstig van Niels Stevens

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: