Archive for the ‘Experimenten’ Category

Etherische weerbaarheid vergroten bij Huilende Peuter in de Nacht

Zoals iedere ouder weet kan een baby, een peuter of een kleuter om honderd en één redenen huilen. Soms omdat de luier vol zit, er wat darmlucht in de weg zit, of omdat ze zelf haar jas wil aantrekken. In mijn beleving zijn er dan ook  meestal gewone, alledaagse redenen aan te wijzen voor het huilgedrag van een baby. In dit artikel verken ik echter een minder voor de hand liggende etherische reden die wellicht ook een rol zou kunnen spelen in sommige gevallen.

crying toddler baby

Krijsende Baby (1)

Stel je de volgende situatie voor: een kind wordt in de nacht krijsend wakker en valt alleen met zeer veel liefdevolle inspanning te sussen. Ook overdag gebeurt het soms dat rond het slapengaan het kind in een soort angstwaas terecht lijkt te komen, waarbij het geruststellen slechts moeizaam mogelijk is.

Soms kan zo’n periode wel een half uur tot een uur duren, en het kan dan haast hartverscheurend zijn om je kind in zo’n staat van angst te zien. Je kunt dan al snel denken aan een nachtmerrie en het daar vervolgens bij laten. Wat ik echter zou willen voorstellen is dat we kunnen overwegen om een laagje dieper te gaan, in de hoop ons kind meer te kunnen helpen.

De insteek is dat we als het ware zelf ook het domein van de nachtmerrie binnengaan, door de subjectieve realiteit van die ervaring te erkennen.

Als we ervan uitgaan dat er daadwerkelijk ‘iets’ is waar het kind zich helemaal wild van schrikt dan kunnen we gerichter gaan denken aan een mogelijke oplossing.

Afhankelijk van de leeftijd van het kind kun je dan bepaalde interventies uitproberen. Als een kind al redelijk taalvaardig is kun je dan bijvoorbeeld de  volgende strategie toepassen. Je kunt het eventueel ook in verhaalvorm doen, zonder gebruik te maken van knuffels of poppen.

Speel met poppen de situatie na en presenteer een alternatief

Op het krijsmoment zelf kun je niet veel meer doen dan liefdevol sussen, OLYMPUS DIGITAL CAMERAmaar als het kind weer gewoon rustig zichzelf is, overdag, kun je wel via een poppenspel (waarbij de poppen ook knuffels, playmobieltjes of diertjes kunnen zijn) dit thema onder de bewuste aandacht brengen.

Je kunt dan spelen dat er een mama en een papa in bed liggen, samen met hun kindje en dat iedereen lekker slaapt. Je maakt wat snurkende geluiden en soms draait iemand zich een beetje om. Je kunt wat grapjes maken over meebewegende dekens, waardoor iemand het koud krijgt enzo. Als het weer helemaal rustig is, gebeurt het:  het kindje moet opeens heel hard huilen.

Iedereen wordt wakker en de ouders snappen niet wat er aan de hand is. Speel hoe de ouders hun best doen om het kindje te kalmeren door te aaien en te zeggen dat alles veilig is. Toch blijft het kindje huilen. Dan laat je één van de ouders vragen wat er aan de hand is, en nu antwoordt het kindje wel.

Je zou in dit stadium je eigen kindje kunnen vragen wat het kindje dan zou kunnen zeggen, maar als het daar niet echt op reageert kun je zelf een antwoord verzinnen dat de peuter geeft. Hierbij is het handig om het zo algemeen mogelijk te houden en geen invulling te gaan geven over de inhoud. Het is niet verstandig om te gaan praten over monsters en andere gruwels.

Je zou het kindje kunnen laten zeggen dat het bang is voor iets. En nu kun je één van de ouders de magische tip laten geven, namelijk dat het mogelijk is om datgene waar het kindje bang voor is, te laten schrikken zodat die weg gaat. Je kunt daarbij zeggen dat hard “BOE!” roepen heel goed werkt.

Jason Puncheon maakt een lange neus (bron 3)

Jason Puncheon maakt een lange neus (bron 3)

Ook kun je het kindje zijn tong laten uitsteken en tegelijkertijd een handbeweging laten maken. De handbeweging die ik zou willen voorstellen wordt ook wel de lange neus genoemd. Laat het kindje zo’n lange neus maken en zeg daarbij “Na, na, nanana. Ik ben lekker toch niet bang van jou”.

Dit breng je vooral met een lach en niet al te serieus, maar je laat wel zien dat het kindje dat ook doet en dan vervolgens stopt met huilen en krijsen. Je laat zien dat het kindje weer rustig en blij wordt om vervolgens weer snel tevreden te gaan slapen.

NAWOORD

Je zou je kunnen afvragen waar nou het etherische element is in deze hele benadering. Ik vermoed dat er bij menig nachtmerrie daadwerkelijk iets energetisch/etherisch kan plaatsvinden, waarbij een of andere etherische bemoeial, probeert energie te onttrekken aan het kind. Kinderen zouden daarbij aantrekkelijke prooien kunnen zijn omdat ze nogal open kunnen zijn, zowel overdag, maar ook ’s nachts.

Hierbij hoef je je ook niet meteen allerlei gruwelijke etherische energiezuigers voor te stellen. Ook al zou het kunnen gaan om overleden etherische figuren, die wel wat extra energie kunnen gebruiken, het kan ook net zo goed gaan om mensen in de buurt van het kind die ondanks alle goed bedoelde intenties toch zelf ook graag wat extra liefdesenergie kunnen gebruiken.

Zij zouden dan in de nacht onwetend ook kunnen proberen invloed uit te oefenen op het kind.

Door deze eenvoudige oefening kan het kind leren dat het zich kan verdedigen door aan te geven dat het iets niet wilt. Datgene waar ze bang voor is jaagt ze als het ware weg door simpelweg ‘boe’ te zeggen, een lange neus te maken, of misschien wel door met twee armen wegduwbewegingen te maken vooruit. Dit kan genoeg zijn om een verdedigingswand op te bouwen tegen ongewenste etherische bemoeienis in de nacht.

ridder-anselm-tb4

Ridder Anselm (4)

Als je zelf soms worstelt met een kind die in de nacht krijst zou je deze techniek kunnen toepassen. Graag hoor ik eventuele ervaringen hiermee: mail ze me of schrijf ze hieronder aan dit bericht.

NOËTISCHE NOTEN/VERANTWOORDING AFBEELDINGENGEBRUIK

(1) Herkomst foto van Krijsende Baby

(2) Herkomst foto van Knuffels

(3) Jason Puncheon maakt lange neus

(4) Ridder Anselm

Het Gevoel Buiten je Lichaam Aangeraakt te Worden – onderzoek door prof. Olaf Blanke

olaf-blanke-zelf-nb25Een tijdje terug werd ik gewezen op interessant onderzoek van professor Olaf Blanke (zie afbeelding links, 1). Deze wetenschapper doet o.a. onderzoek naar wat hij ‘cognitieve neuroprotheses‘ noemt, wat je zou kunnen definiëren als ‘het plaatsen van je bewustzijn’ in iets kunstmatigs, zoals een kunstledemaat, waardoor je denkt dat iets buiten jezelf toch tot jezelf behoort.

Hij meent zelfs een verklaring te bieden voor buitenlichamelijke ervaringen. In deze bijdrage een beschrijving van een onderzoek en enkele bespiegelingen rondom de vermeende link met buitenlichamelijke ervaringen zoals die zijn beschreven door Robert A. Monroe.

HET EXPERIMENT: NAAR JE EIGEN RUG KIJKEN TWEE METER VOOR JE

In een youtube-video (2) op het kanaal van the New Scientist legt de heer Blanke zelf de opzet uit van een experiment. In dat experiment wordt een proefpersoon voorzien van een virtueel apparaat dat over de ogen wordt geplaatst. De proefpersoon ziet door deze ‘bril’ de beelden die gelijktijdig worden opgenomen door een camera die achter haar draait. De instellingen zijn zo dat het net lijkt alsof ze naar haar eigen rug kijkt, en wel zo’n kleine twee meter voor haar (zie afbeelding hieronder).

Kijken naar hoe je eigen rug wordt aangeraakt

Kijken naar hoe je eigen rug wordt aangeraakt (screenshot van 2)

Vervolgens werd de proefpersoon over de rug aangeraakt. Het bijzondere was dat na korte tijd er het gevoel ontstond alsof de persoon niet zozeer iets op haar rug voelde, maar eerder het gevoel had dat ze twee meter voor haar werd aangeraakt.

Toen ze vervolgens – nog altijd geblinddoekt – door de experimentator een stukje naar achter werd begeleid, en toen terug moest lopen naar de plek waar ze stond, bleek ze verder te lopen dan waar ze stond, alsof ze zich dermate met dat beeld van die rug had geïdentificeerd dat het bijna een stukje van haarzelf was geworden. Je kunt meer lezen over dit experiment op de site van The New Scientist (3).

VERKLARING VOOR BUITENLICHAMELIJKE ERVARINGEN?

Tot mijn verbazing hoorde ik professor Blanke ook op basis van zijn onderzoeken de suggestie lanceren dat hij hiermee op een of andere manier ook een verklaring kon bieden voor de buitenlichamelijke ervaringen die mensen kunnen hebben als ze bijvoorbeeld tijdens een operatie buiten hun lichaam zweven en bijvoorbeeld hun eigen lichaam zien. Hij noemt deze link met de buitenlichamelijke ervaringen ook tijdens een TedX-lezing (4).

Screenshot Buitenlichamelijke Ervaring uit Video (2)

Screenshot Buitenlichamelijke Ervaring uit Video (2)

Het lijkt mij dat het soort ‘partiële bewustzijnservaringen’ buiten je lichaam zoals deze worden geïnduceerd door de experimenten van Blanke van een geheel andere orde zijn dan de buitenlichamelijke ervaringen, en de bijna-dood ervaringen zoals deze o.a. door Robert Monroe en de vele patiënten van Pim van Lommel (5) zijn beschreven.

Het feit dat je je bewustzijn buiten je lichaam kunt ervaren op de manier van Blanke is in mijn ogen wezenlijk anders dan de bekende buitenlichamelijke ervaringen. Het grootste verschil lijkt me dat de personen bij Blankes experimenten in feite hun zintuigen voor de gek houden. Ook al lijkt het misschien heel echt, het bewustzijn is niet werkelijk twee meter voor zich. Als dat immers wél zo zou zijn dan zou het bewustzijn zich ook moeten kunnen omdraaien en de voorkant van de proefpersoon kunnen zien. Ook zou de proefpersoon – in dit geval – ook met zijn neus voor het doek staan. Het zou pas werkelijk bewustzijn zijn, als er bijvoorbeeld twee meter voor haar iets kleins werd neergezet, nádat de virtuele bril werd opgezet, en dat deze persoon dat dan ook zou kunnen waarnemen.

Het ‘foppen’ van het bewustzijn in de experimenten van Blanke is niet te vergelijken met de bijzondere buitenlichamelijke ervaringen waarin het ik-perspectief ook daadwerkelijk ACTIEF aanwezig is, in die zin dat er wordt waargenomen vanuit dat andere perspectief, dat er soms vanuit andere kamers wordt waargenomen dan waar het lichaam zich bevindt, zoals Monroe en bijvoorbeeld Moorjani (6) dat beschreven.

Hoe kan Blanke verklaren dat er informatie wordt waargenomen (zoals informatie die zich bovenop een lamp in de operatiekamer bevond) terwijl het lichaam met gesloten ogen op bed ligt? Laat staan dat Blankes experimenten een verklaring kunnen bieden voor de rijkdom aan ervaringen die Monroe beschrijft in zijn boeken. Het voor de gek houden van het bewustzijn is van een geheel andere orde dan het werkelijk verplaatsen van het bewustzijn.

UITREIKEN VAN DE GEEST

Eerder binnen dit noëtische project hebben we stilgestaan bij de theorie van het bewustzijn dat zich kan uitreiken en daadwerkelijk invloed kan uitoefenen op datgene waar het zich op richt (7). Het is interessant om eens stil te staan bij wat de mogelijkheden zijn van het ‘foppen’ van het bewustzijn zodanig dat dit bewustzijn ook daadwerkelijk mogelijkerwijs invloed gaat uitoefenen op het object waar het zich op richt.

Stel je eens voor dat we wellicht onze werkelijkheid om ons heen steeds opnieuw opbouwen en in stand houden door ons bewustzijn erop te richten, gelijk neuronenverbindingen intact blijven of zich versterken door aandacht, en dat we door ons bewustzijn te foppen ook mogelijkerwijs deze ‘scheppende’ potentie kunnen inzetten zodat het bewustzijn daadwerkelijk iets gaat ‘scheppen’ dat hij meent te zien.

Een interessante suggestie voor verder onderzoek zou zijn om een twintigtal mensen in een kring naar een centraal punt in het midden te laten kijken, terwijl ze allemaal een virtuele bril op hebben waarbij ze allen hetzelfde zien. Als het bewustzijn werkelijk een scheppende potentie zou hebben dan zouden andere mensen – zonder bril, maar wel met een grote gevoeligheid – wellicht datgene kunnen gaan waarnemen wat door de andere proefpersonen wordt geschapen door hun gezamenlijk bewustzijn.

NOTEN

(1) Afbeelding afkomstig van youtube video waarin prof. Olaf Blanke spreekt tijdens een zogenaamde TedX-lezing. Deze video is in juni 2012 geplaatst en terug te zien bij Tedx Talks.

(2) Screenshot uit youtube-video van het kanaal van the New Scientist.

(3) Out of Body Experiences are ‘all in the mind’

(4) Tedx Talks, zie vanaf 14’30” tot 15’20”

(5) Lommel, P. van (2007) Eindeloos Bewustzijn. Kampen: Ten Hage.

(6) Moorjani, A. (2012) Ik moest doodgaan om mezelf te genezen. Houten: Mana.

(7) Aanraken met je Geest

Onderzoek naar Presentiment of Voorgevoel

Laatst was ik verwikkeld in een persoonlijk en intiem gesprek met iemand, en opeens raakte mijn gesprekspartner emotioneel. Ik vroeg me af wat er gebeurde waarop ze zonder aarzeling zei dat ze iets voelde dat niet van haar was. Enkele momenten later voelde ik opeens datzelfde gevoel dat zij juist enkele seconden ervoor had ervaren. Een gevoel dat inderdaad van mij afkomstig was. Voorvoelde zij een gevoel van mij, voordat ik het zelf voelde? Wat gebeurde hier?

Iets waarnemen voordat het gebeurt. Bron afbeelding (3).

Iets waarnemen voordat het gebeurt. Bron afbeelding (3).

De onderzoeker Dean Radin beschreef in zijn boek uit 1997 (1) een fascinerend experiment dat wellicht een relatie heeft met die ervaring die ik zojuist beschreef. Dit experiment dat ook door Sheldrake (2) wordt aangehaald ging als volgt: een proefpersoon werd gekoppeld aan een apparaat dat de elektrische geleiding meet van de huid van de vingers, op een manier die te vergelijken is met een leugendetector.

Als mensen geëmotioneerd raken, of zelfs een gevoel van shock ervaren, dan is dat duidelijk te zien in de meting van dit ‘elektrodermische’ apparaatje. In een laboratorium werd deze proefpersoon voor een computerscherm gezet waar een computer willekeurig afbeeldingen toonde. De meeste foto’s in deze database waren van neutrale aard, zoals landschappen. Zodra er echter beelden werden getoond met bijvoorbeeld een opengesneden lichaam of een heftige pornografische afbeelding sloegen de huidgeleidingsmeters uit.

Op zich nog niet zo vreemd zou je zeggen, ware het niet dat de proefpersonen al reageerden op een aangrijpende afbeelding, zo’n 4 tot 5 seconden vóórdat de afbeelding werd getoond! De proefpersonen voelden op een of andere manier al aan wat er ging komen, zo’n 4 seconden voordat de computer zelf de beslissing maakte.

Hoe is dat mogelijk?

Sheldrake suggereert dat deze proefpersonen wel leken beïnvloed te raken door hun toekomstige reactie (2,4). Al eerder hebben we hier aandacht besteed aan vreemde tijdsverschijnselen, zoals in het artikel over de terugtijdende invloed van het bewustzijn op materie (5). Daar laten we de kwantumfysicus Whitehead aan het woord die speelt met de mogelijkheid dat bewustzijn de neiging zou hebben om invloed uit te oefenen op de materie vanuit de ‘toekomst’ terug naar het heden, of van het heden terug de tijd tijd in, waardoor het lijkt alsof het uit de toekomst komt.

De Nederlanders Dick Bierman en Steven Scholte van de Universiteit van Amsterdam hebben overigens dit onderzoek van Radin kunnen herhalen, maar dan door gebruik te maken van fMRI. Zie daarvoor hun artikel uit 2002 (6).

Heb je zelf ervaringen met dit  verschijnsel dat je enkele seconden van te voren al iets voelde voordat het daadwerkelijk gebeurde? Hoe zou je zoiets kunnen verklaren? Denk mee door een commentaar te plaatsen onder dit artikel.

NOTEN

(1) Radin, D. (1997) The Unconscious Universe: The Scientific Truth of Psychic Phenomena. San Francisco: Harper Collins.

(2) Sheldrake, R. (2012). The Science Delusion. London: Coronet. Pagina’s 252-253.

(3) What if you Could Know the Future?

(4) Premonition, Precognition, and Presentiment

(5) De Mogelijke terugtijdende invloed van het bewustzijn op materie

(6) Bierman, D., & Scholte, H. (2002). Anomalous anticipatory brain activation preceding exposure of emotional and neutral pictures. Journal of International Society of Life Information Science, 380-88. (pdf)

Het Lifeline Project en de Rinkelende Bel

INTRODUCTIE

In de vorige bijdrage (1) heb ik gesproken over één van de wellicht onverwachte zaken waar je rekening mee hoort te houden binnen het bewustzijnverkenningswerk, en dat is dat je af en toe als het ware ‘gestoord’ wordt in je onderzoek doordat er bepaalde thema’s zich aandienen die belangrijk zijn in je persoonlijke leven.

zwemmen-door-de-weg-kb295-27-april-2011Je kunt dan wel krampachtig proberen door te gaan met het verkennen of het afstemmen op bepaalde andere zaken, maar het lijkt haast onvermijdelijk dat je beter kunt zwichten voor deze ‘oerkracht’, om je aandacht vervolgens te richten op iets dat vraagt om opheldering of misschien wel heling in jezelf. Ik sprak daarbij over een tijdelijk bezoek aan de mijnen (2).

Buiten deze ‘therapeutische’ oerkracht, lijken er nog andere krachtige principes te zijn die zomaar de kop op kunnen steken. In deze bijdrage gaan we deze introduceren n.a.v. de ervaringen van Robert Monroe en het Life Line Project.

HET LIFE LINE PROJECT

Robert Monroe is een graag geziene gast binnen deze noëtische wereld. In meerdere artikelen is er al gerefereerd naar zijn werk. Monroe was een pionier op het vlak van het buitenlichamelijk reizen. Tijdens zijn exploraties in allerlei niet-fysieke realiteiten heeft hij veel analyses gemaakt en opgetekend in zijn drie boeken.

Hij  beschrijft op een gegeven moment een opmerkelijk verschijnsel. Zo merkte hij dat er soms periodes waren dat hij nog maar net uit zijn lichaam was getreden, of hij voelde een signaal, als een soort belletje dat rinkelde zou je kunnen zeggen. Als hij zich dan op dat signaal afstemde schoot zijn bewustzijn naar een persoon die zich ergens in de niet-fysieke sferen bevond (3).

Wat hij al snel merkte was dat de (overleden) persoon waar hij dan bij was, vaak een hulpvraag had, of dat hij op het punt stond om zich te openen voor een andere realiteit. Je moet immers weten dat het volgens Monroes ervaringen zo werkt dat de ‘ruimte’ waar je je begeeft sterk wordt bepaald door datgene wat je gelooft tijdens het leven op aarde. Als je dan op het punt staat om te gaan twijfelen aan bepaalde elementen van een geloofssysteem die bij een bepaalde ‘ruimte’ hoort, dan ben je eigenlijk rijp om over te schakelen naar een ander geloofssysteem dat daar beter bij aansluit.

Ook werd Monroe soms via dat signaal geleid naar mensen die pas waren overleden en wel wat rustige hulp konden gebruiken om het een en ander uit surreal-surrealism-photo-photography-art-Favim.com-666593-kb295te leggen over de situatie. Sommige mensen kunnen immers aardig in paniek raken als ze dood zijn, en dat is niet echt nodig, aldus Monroe.

TWEEDE OERKRACHT GERICHT OP HET HELPEN VAN ANDEREN

Niet alleen Monroe kreeg te maken met dit verschijnsel om signalen te krijgen die je leidde naar mensen die je hulp kunnen gebruiken, ook andere astrale reizigers kregen hiermee te maken. Hieruit meen ik te kunnen concluderen dat er schijnbaar ergens een of ander ‘mechanisme’ is dat de wijsheid heeft om signalen af te geven om hulp te bieden aan mensen.

Wat je dan ook kunt verwachten bij het noëtisch werk is dat je niet alleen wordt aangespoord om zaken in jezelf op te lossen of te helen, maar dat je ook zomaar af en toe ‘gevraagd’ kan worden om ook anderen een handje te helpen met het een of ander. Als je je bewustzijn verruimt dan lijken deze krachten daar gratis bij te worden geleverd. Ook hier geldt dat het misschien niet al te veel zin heeft om er teveel tegen in opstand te komen.

NOTEN

(1) Voorbij de illusie van de objectiviteit en de therapeutische component
(2) De Driedaagse in de Mijnen
(3) Monroe sprak over verschillende focus-gebieden. Lees er meer over op: Het Focussysteem van Robert Monroe.

Het Droomdomein actiever gebruiken als Creativiteitsbron

Het leren bewuster gebruik te maken van de ‘antennemogelijkheden’ van ons bewustzijn is een belangrijk onderdeel voor de noëtisch verkenner. Het bewuster leren draaien aan de frequentieknop van onze geest lijkt namelijk de weg te openen voor vele nieuwe mogelijkheden. Zo zouden we ons makkelijker kunnen afstemmen op anderen, ideeën (1) en ook kunnen we leren een beter contact met de verschillende aspecten van onszelf te bewerkstelligen.

Rite of Remembrance (3)

Self Portrait van Madeline von Foerster (3)

Een domein dat eveneens volop oefenmogelijkheden biedt is de realiteit waar we ons in bevinden tijdens onze dromen. Enkele jaren terug heb ik al eens een droomexperiment geopperd (2), waar ik nog weinig feedback over heb gehad. Aarzel niet om dat experiment eens uit te proberen: je dient er overigens geestelijk wel vrij stabiel voor in je schoenen te staan.

DROOMTELEPATHIE

In 1973 heeft een groep onderzoekers onder leiding van Stanley Krippner (4-6) enkele interessante experimenten uitgevoerd met betrekking tot deze droomwereld. Zij wilden testen in hoeverre het mogelijk was om dromen van mensen te laten beïnvloeden door anderen. De onderzoeksopzet was als volgt: er was een proefpersoon die sliep en die met electrodes gekoppeld was aan een meetapparaat voor hersenactiviteit (EEG). Ook werden de oogbewegingen gevolgd (Rapid Eye Movements, REM).

Zodra de persoon de droomwereld betrad kreeg een ander proefpersoon, ‘de zender’, de opdracht om een verzegelde envelop te openen. Deze zender had van tevoren wel kennis gemaakt met de dromer. De zender bevond zich in een andere ruimte en soms wel enkele kilometers verder. Vervolgens werd de ‘zender’ gevraagd of hij de droom van de dromer kon beïnvloeden met het thema wat op de kaartjes stond.

Vervolgens werd de dromer gewekt en werd haar gevraagd wat ze gedroomd had. Dit werd opgenomen en uitgeschreven. Een panel van onafhankelijke mensen kreeg later de opdracht om op basis van de droombeschrijving een keuze te maken uit de collectie aan plaatjes die in de enveloppen waren gestopt. Zo zijn er 450 droomtelepathie sessies geweest waarbij de totale resultaten significant hoger waren dan je op basis van toeval zou mogen verwachten.

Zo waren er soms enkele zeer treffende gevallen, waarbij de dromer vertelde dat ze een kaartje ging kopen voor een bokswedstrijd, terwijl de zender aan het kijken was naar een plaatje van een bokswedstrijd. Soms was het ook meer symbolisch. Een dromer beschreef hoe ze droomde over een dode rat in een sigarendoosje, terwijl de zender keek naar een dode gangster in een lijkkist.

ZELF SPELEN MET DROMEN

Je kunt op allerlei manieren zelf spelen met de mogelijkheden van de droomwereld. Zo kun je met vrienden het experiment hierboven op een losse manier herhalen. Je kunt ook zonder kaartjes werken en iemand vragen aan iets te denken, met daarbij de opmerking om daarbij je droom ook te beïnvloeden. Als je daar zelf ook toestemming voor geeft zou je eens kunnen kijken wat dat voor effecten heeft. Natuurlijk komt daar wel bij dat je jezelf wat dient te trainen om wakker te worden nadat je hebt gedroomd.

Je kunt het natuurlijk ook proberen met je partner die naast je in bed ligt te dromen. Dan kun je je partner vragen je te wekken zodra je weer uitgedroomd bent. Dan is de kans ook groter dat je je droom nog kunt herinneren.

Een andere mogelijkheid is het je afstemmen op mensen die met dezelfde dingen bezig zijn zoals beschreven in het artikel over het Sociaal magnetisme (1), waarbij je je dan opent om informatie via je droomwereld te verkrijgen. Dit is ook interessant voor mensen die weinig tijd hebben omdat de fysieke wereld zo haar eisen heeft overdag: ’s nachts doe je normaal gesproken toch niet veel anders dan slapen, waardoor je die tijd ook kunt inzetten voor een bewustzijnsoefening.

Lezers wil ik aansporen om hun ervaringen te delen, of zich aan te melden om met anderen te experimenteren.

 

NOTEN
(1) Ideëel Sociaal Magnetisme
(2) Het noëtische Creativiteitsexperiment
(3) Self Portrait van Madeline von Foerster, 2005
(4) Experiment werd beschreven in ‘Science Delusion’ van Rupert Sheldrake, 2012 op pagina 237.
(5) Ullman,  M., Krippner, S. and Vaughan, A. (1973) Dream Telepathy Experiments in Nocturnal ESP, Macmilan, New  York.
(6) Dean Radin had het over een kans van 1 op 75 miljoen in zijn boek uit 1997, The Unconscious Universe: the Scientific Truth of Psychic Phenomena, Harper Collins, San Francisco.

Het Goddelijke Aardingsproject

Laatst las ik een boek van Anita Moorjani, een Indische vrouw die opgegroeid is in Hong Kong, die vertelt over haar leven, met als cruciaal scharnierpunt haar kanker die uiteindelijk leidde naar een coma. In het boek ‘Ik moest doodgaan om mezelf te genezen’ (2012,1) schrijft ze over tumoren die zo groot waren als citroenen verspreid over haar hele lichaam. Ze was broodmager geworden en woog nog geen 40 kilo toen ze in haar coma terechtkwam. In deze toestand had ze bijzondere ervaringen.

Productie van Igor Morski (2)

Productie van Igor Morski (2)

Een pakkende metafoor die ze beschrijft wil ik hier even – in verkorte vorm – delen:

“Stel je eens een enorm, donker warenhuis voor. Je woont daar, met maar één zaklamp om je bij te lichten. Alles wat je weet over wat er in deze uitgestrekte ruimte is opgeslagen, is wat je gezien hebt met de straal van een klein zaklampje. Als je ergens naar op zoek bent, vind je dat misschien, of misschien ook niet, maar dat betekent niet dat het niet bestaat. Het is er wel, maar je hebt er nog niet met je lampje op geschenen.

En zelfs als je dat wel doet, kan het voorwerp dat je ziet moeilijk te onderscheiden zijn…zo is het stoffelijke leven. We zijn ons alleen bewust van waar we onze zintuigen op een bepaald ogenblik op richten, en we kunnen alleen begrijpen wat ons al bekend is.

Stel je nu eens voor dat iemand op een dag op het lichtknopje drukt. Dan zie je voor de eerste keer, in een plotse uitbarsting van schittering en geluid en kleur, het gehele warenhuis, en dat lijkt in niets op wat je je er ooit van hebt voorgesteld….Je kunt niet de hele ruimte overzien, en je weet dat er nog meer is dan wat je kunt opnemen van deze stortvloed die je zintuigen en emoties overspoelt.

Maar je krijgt het sterke gevoel dat je deel uitmaakt van iets levends, oneindigs, en ongelooflijk moois…” (pp. 125-127, 1)

De bijna-dood ervaring die Moorjani had tijdens haar coma was te vergelijken met deze bovenstaande metafoor. Ze beschrijft hoe ze opeens besefte hoe groots het leven is, en hoe groots wijzelf ook zijn. Dit bewustzijn van haar eigen grootsheid en het besef hoe heerlijk het is om vanuit deze toestand te leven, zonder maskers, zonder allerlei beperkende verwachtingspatronen, maar vanuit een haast gelukzalige staat van zijn, heeft er bij haar toe geleid dat haar kanker binnen enkele weken volledig uit haar lichaam was verdwenen.

Slak neemt een slokje (4)

Slak neemt een slokje (4)

HET GODDELIJKE LATEN INDALEN

Ik heb zo’n vermoeden dat zolang de mensheid bestaat, er mensen zijn geweest met dergelijke ervaringen van onbevattelijke éénheid, liefde en grootsheid. Het is vanzelfsprekend heerlijk om in een dergelijke toestand te zijn, maar voor velen van ons is het niet weggelegd om dergelijke ervaringen te beleven, laat staan ze vaker door te maken.

Je zou je kunnen afvragen waarom we niet allemaal dergelijke ervaringen op een regelmatige basis hebben. Zou het misschien mogelijk zijn dat we ook die lichtknop kunnen aanzetten in ons eigen leven? Is het misschien mogelijk dat we een sterkere zaklamp aanschaffen waardoor we een zicht ontwikkelen dat meer helderheid verschaft?

In een nieuwsbrief van Gabriele en Reint (3) kwam ik de volgende woorden tegen, die in de richting gaan van het versterken van het vermogen van deze zaklamp:

… Want hoe meer jij je hart opent, voor jezelf, voor je medemens, voor de Aardse dimensie, des te meer ook je hogere bewustzijnslagen, zoals onder meer je Hogere Zelf, in staat zijn om bij jou te incarneren, in te dalen, om je Volledige Zijn van een Kosmisch en een Aards wezen tot integratie op Aarde te brengen. Om zo uiteindelijk je oermissie als mens te voltooien.”

GODDELIJKE DOWNLOADERS GEZOCHT

Wat me aanspreekt in het bovenstaande is de ‘neerwaartse’ beweging. In plaats van jezelf naar het goddelijke te mediteren, probeer je zoveel mogelijk ‘ziel’ uit te nodigen af te dalen in al het tumult van de fysieke wereld, met alles wat daar allemaal bij komt kijken, met al haar verstoringen, verslavingen, gewoontes, en natuurlijk de verschillende vormen van schoonheid.

Binnen deze noëtische site wordt veel waarde gehecht aan de scheppingspotentie van onze gedachten, vooral in samenwerking met wat ik hartsbewustzijn ben gaan noemen. Ik geloof er dan ook in dat als je mensen bij elkaar zou kunnen krijgen die wat van deze potentie willen richten op manieren om meer ‘goddelijkkheid’ uit te nodigen, zelfs in een stedelijke westerse samenleving als Nederland, dat er dan werkelijk nieuwe terreinen kunnen worden ontgonnen, en het liefst zo concreet en helder mogelijk.

Anastasia zei eens dat het universum als het ware juichend opstaat als er ergens in het universum nieuwe ideeën ontstaan. Ik zou mensen willen uitnodigen contact te zoeken via de mail om te zien of we misschien met elkaar ook in staat zijn het universum te laten juichen.

NOTEN

(1) Moorjani, A. (2012) Ik moest doodgaan om mezelf te genezen. Houten: Mana.
(2) Igor Morski 
(3) Goddelijkheidsactivitatie wordt de trend
(4) Chelsahdelic op Tumblr (uit april 2013)

Bepaalde Hersengebieden Activeren als Afstemmingsmechanisme

INLEIDING

Het idee dat ons geheugen zich ergens zou bevinden in die biologische klomp massa die we onze hersenen noemen, wordt steeds ouderwetser en meer achterhaald. Het is meer een soort mythe die door materialistisch georiënteerde mensen als Dick Swaab in stand wordt gehouden, voortkomend uit de gemechaniseerde, onbezielde levensvisie welke stelt dat al het leven in het hele universum ontstaan is op basis van toeval, zonder enig doel, zonder enig nut, zonder enig sturend bewustzijn.

Schilderij van Michael Cheval, afkomstig van (2)

Schilderij van Michael Cheval, afkomstig van (2)

Zoals Rupert Sheldrake helder uiteenzet in zijn recente boek ‘The Science Delusion‘ biedt het dogmatisch toepassen van deze oermaterialistische kijk op de wereld vooral beperkingen voor het werkelijk ontginnen van nieuw terrein. Nieuwe ideeën worden systematisch bespot en belachelijk gemaakt door wetenschappers die vooral prat gaan op het aantal artikelen dat ze hebben gepubliceerd in wetenschappelijke tijdschriften, of hoe vaak ze wel niet geciteerd zijn.

Voordat we het onderwerp van dit artikel gaan aansnijden, wil ik nog eerst een citaat aanreiken van de astrofysicus dr. Bernard Haisch, die wél nog buiten de geestvernauwende grenzen van het ‘Swaabisme’ kan denken. Over de vraag over de relatie tussen bewustzijn en materie zei hij deze woorden:

“Misschien is er toch meer in het leven dan de natuurkundige vergelijkingen aangeven (…) De rijke innerlijke wereld van ons bewustzijn is méér dan alleen een neurofysiologisch bijverschijnsel. Het zou mijn niet verbazen als we over niet al te lange tijd begrijpen hoe bewustzijn op een fundamenteel niveau materie schept en dat het dus niet zo is dat materie bewustzijn creëert” (uit Scheltema (2), p. 224)

HERSENEN ALS FREQUENTIE-MODULATOR

Al eerder binnen dit project hebben we gesproken over hersenen als zijnde een soort van bewustzijnsantenne (3). De metafoor die daarbij wordt gebruikt is dat we de hersenen kunnen zien als een soort TV, waarbij het bewustzijn kijkt naar de programma’s die worden uitgezonden door de zendstations. Uit het gebruik van deze metafoor wordt al snel duidelijk dat het vrij onzinnig is om in de TV zelf op zoek te gaan naar Goede Tijden, Slechte Tijden of het 8-uur journaal.

Hoeveel moeren of chips je ook omdraait, je zult er geen aflevering van the Game of Thrones tegenkomen. Simpelweg omdat de gegevens zich niet ín de TV bevinden, maar er slechts door worden doorgegeven. Binnen dit noëtisch raamwerk wordt deze metafoor gebruikt om de werking van de hersenen te verklaren. De vraag verschuift dan van: ‘waar in onze hersenen bevindt zich ons geheugen?‘, naar ‘waar in onze hersenen bevinden zich de mechanismes waarmee de herinneringen worden ontvangen en uitgezonden?‘.

varend-langs-de-cerebrale-eilanden-kush

Varend langs Cerebrale Eilanden – Vladimir Kush (4)

BEPAALDE HERSENGEBIEDEN ACTIVEREN ALS AFSTEMMINGSMECHANISME

De laatste artikelen op deze site hebben zich gericht op de mogelijkheid dat alleen al het aandacht schenken aan mensen via je bewustzijn, dingen in beweging kan zetten. Zo hebben we gezien dat slechts het (bewust) denken aan iemand anders er toe kan leiden dat er veranderingen optreden in het lichaam van degene aan wie je denkt (5, 6). Vaak gaat dat onbewust, maar soms bereikt het wél het bewustzijn van mensen.

Wat mij is opgevallen als ik zo op de bank zit en me afstem op andere mensen, is dat het wel lijkt alsof bepaalde gebieden van mijn hersenen actiever worden, en dan wel op zo’n manier dat afhankelijk van de persoon op wie je je afstemt er andere delen van mijn hoofd een beetje beginnen te ‘jeuken’ of actief begint te worden. Soms treedt dit verschijnsel ook op als je net wakker wordt uit een droom. Ik heb gemerkt dat het wel lijkt alsof je je weer beter op die droom kunt afstemmen door weer die bepaalde delen van je hersenen aandacht te geven.

Voor degene die open staan voor de gluonentheorie raad ik aan de artikelen hierover nog eens te lezen, omdat zij spelen met de link tussen biologische activiteit en de verbinding met de mogelijke geheugenvelden die zich buiten onze hersenen bevinden (7, 8). Ook kan het inspirerend zijn om te overwegen dat iedereen zo ook zijn eigen ‘energetische’ signatuur heeft waar je je op kunt afstemmen, als een soort energetische vingerafdruk (9).

SUGGESTIES VOOR VERDER ONDERZOEK

Als je wilt spelen met deze mogelijkheden zou je je eens in rust, of in meditatie, je aandacht kunnen richten op de mogelijkheid dat je bij het denken of het afstemmen op een bepaald persoon, of een bepaald onderwerp, ook daadwerkelijk een bepaald deel van je hersenen/hoofd – in mijn geval vooral aan de randen – kunt voelen, alsof er vanaf die plekken informatie wordt ontvangen, dan wel uitgezonden.

Ik heb gemerkt dat het bewust je aandacht richten op dat soort plekken ertoe kan leiden dat het makkelijker wordt om bepaalde informatie uit mijn geheugen te halen. Ik zou iedereen willen aansporen om eventuele ontdekkingen hier te delen via commentaren onderaan dit bericht of door een mail te sturen via de contactpagina.

NOTEN
(1) Afkomstig van http://www.youtube.com/watch?v=_hCVGQ69K8o
(2) Scheltema, R. (2012) Iets onbekends doet iets onverwachts. Haarlem: Altamira.
(3) https://noetiek.wordpress.com/2010/01/06/de-bewustzijnsantenne/
(4) http://www.youtube.com/watch?v=WgLiwWebz8M
(5) https://noetiek.wordpress.com/2013/05/11/aanraken-met-je-geest/
(6) https://noetiek.wordpress.com/2013/05/13/even-een-rondje-liefde-verdelen/
(7) https://noetiek.wordpress.com/2012/05/24/van-junk-dna-naar-resonerend-dna-introns-en-veldcommunicatie/
(8) https://noetiek.wordpress.com/2012/05/17/de-aura-en-gluonen/
(9) https://noetiek.wordpress.com/2010/02/23/frequenties-van-het-energieveld/