Archive for the ‘Ontstoffelijke Bewustzijn’ Category

Het Astrale ‘Wetboek van Strafrecht’

In mijn leven heb ik al heel wat informatie tot me genomen, welke afkomstig zou zijn van niet-fysieke vormen van bewustzijn. De laatste tijd heb ik me wat meer verdiept in het materiaal van de drie Belgische auteurs Gijsen, Dewael en van Erum (1,2) die stellen in contact te staan met een wezen dat in ruimere bewustzijnssferen zou vertoeven. Al eerder heb ik aandacht besteed aan de informatie die op deze manier in boeken is terechtgekomen van dit bewustzijn dat zich voor het gemak ‘Anthon’ heeft genoemd ( 3-6).

boekenronde-1

In het boek ‘Als het negatieve je pas kruist’ (2) wordt ingegaan op de achtergronden van allerlei minder constructieve  interacties tussen fysieke mensen en figuren uit de niet-fysieke regionen van de werkelijkheid. Allerlei interessante thema’s worden aangesneden, waaronder bezetenheid, dolende en dwalende zielen, auraklevers, zwarte en witte magie, voodoo, klopgeesten en vervloekingen. Niet echt onderwerpen voor een kinderfeestje, kunnen we wel stellen.

Het is natuurlijk allemaal maar de vraag wat hier van ‘waar’ is en wat niet, maar vooralsnog ben ik geneigd om me wel te openen voor de mogelijke realiteit van dit soort verschijnselen. Met interesse heb ik dan ook de korte beschrijvingen van de verschillende fenomenen gelezen uit het boek, ware het niet dat gedurende het lezen een bepaald onaangenaam gevoel zich meester over me maakte. Kon ik de realiteit van deze informatie niet hanteren, of voelde ik aan dat er iets misschien niet zou kloppen?

Ik laat het aan het beoordelingsvermogen van de lezer om zelf te kiezen voor wat het meeste aanspreekt. Ikzelf ben geneigd om veel van de informatie uit het werk van Anthon waardevol te vinden, maar sommige aspecten lijken me niet aannemelijk. Ik doel hierbij vooral op het veelvuldig voorkomen van allerlei regeltjes die zouden worden toegepast in de astrale wereld. Deze ‘regelgeving’ wordt zó strak beschreven dat het voor mij niet geloofwaardig meer is. In het vervolg van dit artikel wil ik er aantal noemen.

Anthon benadrukt dat er niet gekeken dient te worden naar astrale rechtvaardigheid in termen van straf, maar ik vind het moeilijk om het in sommige gevallen anders te beleven. Met een zekere ironie zou ik dan ook willen spreken over het Astrale Wetboek van Strafrecht van Anthon. Wellicht is dit een uiting van een beperkt bewustzijn, mijnerzijds, wellicht ook een gevolg van mijn standplaatsgebondenheid, oftewel de cultuur waarin ik als Nederlander ben opgegroeid.

Keyhole van Solizick Meister (7)

Keyhole van Solizick Meister (7)

 HET ASTRALE WETBOEK VAN STRAFRECHT

Voor alle duidelijkheid spreekt Anthon niet over straffen; ook is er geen sprake van een astraal wetboek. In het kader van de metafoor heb ik zelf artikelen gemaakt met daarin de thema’s verwerkt. Om het artikel niet te lang te maken heb ik me inhoudelijk onthouden van commentaar. Wellicht ga ik in andere artikelen nog verder in op het onderstaande.

– Art. 1: Indien je je organen na je dood doneert aan een ander zal je eigen zielsovergang naar de geesteswereld vertraagt worden, en wel zolang totdat de ontvanger van het orgaan ook is overleden. (2, p.135)

– Art. 2: Als iemand zelfmoord pleegt blijft hij dolen op de plek van het lichaam, waar het vermoedelijk thuishoort. Ze blijft dolen gedurende de tijd dat de zelfdoder nog had kunnen leven; daarna keert zij terug naar de positieve sferen.  Zelfdoders zijn gedoemd te dolen tot hun eigenlijke sterfdatum is bereikt. Ze worden voortdurend geplaagd door pijnlijke emoties van eenzaamheid, afkeuring, schuld en zinloosheid. Omdat dolen of dwalen zo’n verschrikkelijke ervaring is zullen zelfdoders…dat slechts één keer in al hun incarnaties doen. De verschikkelijke herinnering aan het dwalen blijft hen altijd bij….De mens kan niet zelf bepalen wanneer hij incarneert, en hij mag evenmin beslissen wanneer hij een einde wil maken aan een incarnatie. (2, p.136-137)

– Art. 3: Indien iemand ge-euthaniseerd wordt zal hij de pijn en het lijden dat hij vermijdt in de laatste levensdagen ervaren aan de andere zijde in de vorm van psychische pijn, eenzaamheid, ontreddering, schuldgevoel en een gevoel van totale verlatenheid. (2, 138)

– Art. 4: Als je iemand helpt bij euthanasie zul je de rest van je leven geen steun meer krijgen van de geesteswereld (2, 139)

– Art 5: Abortus is zondigen tegen de kosmische wet van leven en dood. Als iemand abortus pleegt, zal hij daar levenslang schuldgevoelens over hebben, zelfs als de foetus niet bezield is. De persoon in kwestie kan wel boetedoen door elke maand een uurlang te mediteren, en dat gedurende het hele leven. Zo vermindert hij de schuldgevoelens en toont berouw over de daad. Als hij dat niet doet zal zullen de schuldgevoelens gedurende vijf incarnaties aanhouden.(2, 139-140)

– Art 6: Doden uit zelfverdediging is niet toegestaan. Dit staat gelijk aan moord. Alleen politieagenten of soldaten mogen in het kader van het vervullen van hun taak doden in het geval van nood. Zij hebben immers ervoor gekozen om bij een organisatie te werken die de maatschappelijke orde moet handhaven. Aangezien orde noodzakelijk is, mogen zij die taak vervullen en is het hen toegestaan om in geval van nood te doden, zonder daar negatieve gevolgen van te hoeven dragen. Ze hebben dan immers gehandeld uit noodweer. (2, p.140-141)

– Art. 7: Indien je je lichaam laat cremeren zal dat leiden tot extra pijn: bij een crematie verbrandt ook het etherische omhulsel dat bij een stoffelijk lichaam hoort en dat ons helpt om het stoffelijke lichaam los te laten. De pijn van het afsterven is vele malen sterker wanneer dat beschermende etherische lichaam wordt verbrand. (2, p.134)

– Art. 8: Indien iemand je vervloekt zal deze vloek vier jaar lang haar kracht behouden. De vloek begint echter pas te werken vanaf het moment dat je z9ndigt tegen jezelf of tegen een ander. Bij een vervloeking heeft de vervloeker de intentie de ander bewust te schaden; hij wenst hem tegenslag of onheil toe en spreekt in stilte de verwensing uit…mondiaal is 41% van de mensen vervloekt. (2, p. 67)

– Art. 9: Indien je iemand anders vervloekt zul je voor de rest van je leven geen contact meer krijgen met de positieve geesteswereld. Ze krijgen nog wel hulp van hun geleidegeest en kunnen gebruik maken van hun ziel en de daarin opgeslagen informatie uit vorige incarnaties. Na de dood gaat de vervloeker dwalen en vervolgens zeven jaar het lichaam van een nog levende persoon bezetten. Na deze zeven jaar gaat hij vervolgens nog zeven jaar naar de eerste negatieve sfeer. Daarna keert hij terug naar de eigen positieve sfeer. Het heeft geen zin om tijdens het leven nog spijt te betuigen. (2, p. 69-71)

– Art. 10: Indien je het slachtoffer bent van zwarte magie (het via een ritueel doodwensen van een ander persoon) ga je altijd eerder dood. Een slachtoffer van zwarte magie is na de verwensing eigenlijk een zombie, een levende dode. Eerst voelt hij zijn lichaamskracht verzwakken, hij wordt alsmaar meer moe, en geleidelijk aan wordt alle levensenergie uit hem weggezogen….langzaam vermagert hij, tot de dood intreedt. Na de dood worden geen negatieve gevolgen ervaren. (2, p. 77)

– Art. 11: Degene die zwarte magie uitoefent zal tijdens zijn leven geen contact meer krijgen met de positieve geesteswereld. Een ander gevolg is dat hij veel sneller zal sterven dan in zijn normale levensloop was voorzien. Na zijn dood begint hij te dwalen, net als de vervloeker, alleen zal hij zoveel jaren dwalen als zijn slachtoffer zonder zijn verwensing nog zou hebben geleefd. Daarna gaat de zwartmagiër ook iemand bezetten en vervolgens verblijft hij 14 jaar in de negatieve sferen om daarna weer terug te keren naar de positieve sferen, maar hij zal langer in de geesteswereld moeten verblijven voordat hij weer mag incarneren.  Mondiaal is 35% van de bevolking het slachtoffer van zwarte magie. (2, p. 79-80)

– Art. 12: Indien je witte magie uitoefent ontvang je dezelfde consequenties als bij zwarte magie. Zie artikel 11. Het is verderfelijk om iemand over te halen tot iets, waarbij je zijn vrije wil uitsluit. (2, p.99)

– Art. 13: Indien je bezeten wordt, wordt je bezeten door iemand die precies één sfeer hoger zit dan je eigen ziel

NOTEN

(1) William Gijsen (2013/1998) Maak je Hemel op Aarde (2) William Gijsen, Joke Dewael & Harry van Erum (2011) Als het Negatieve je pad kruist: wat dan? (3) De Drie sferen van de Ziel volgens Anthon (4) Je Openen voor een Ruimere Verantwoordelijkheid (5) De Vrije Wil? Ach, op een gegeven moment groei je er overheen. (6) Het Belang van je Gevoel Verwoorden: Een Panacee tegen Astraal Gespuis? (7) Afbeelding Solizick Meister afkomstig van Surrealism Archive.

 

 

De Drie Sferen van de Ziel op Aarde volgens Anthon

Recentelijk sprak ik met een tien jarige jongen die me na verloop van tijd vertelde dat hij al jarenlang ‘dode mensen’ zag. Hij beschreef hoe hij zijn overleden opa in huis had gezien; hoe hij bijvoorbeeld op de bank zat terwijl iemand anders gewoon op hem op de bank ging zitten. Dit vond die opa wel vrij hilarisch volgens deze jongen.

Ik vertelde hem vervolgens over mijn interesse in het verkennen van bewustzijn en de grenzen ervan en besefte me opnieuw dat de wetenschap eigenlijk met haar mond vol tanden staat met betrekking tot het in een groter kader plaatsen van dit soort ervaringen die al zo oud zijn als de mensheid zelf. De insteek van de huidige wetenschapsbeoefenaar is vooral om te pogen de ervaring terug te brengen tot een soort van hersenwaan.

girl-sunlight-tosh-4

Binnen het raamwerk van deze site bestaat wel degelijk de mogelijkheid om kinderen zoals deze jongen informatie te geven waardoor hij beter weet hoe hij met dit soort zaken kan omgaan. Hoe meer hij immers weet over de ‘habitat’ van de ziel na de dood, hoe beter hij kan begrijpen hoe de astrale vork in de steel zit.

Dr. Michael Newton sprak er al over dat wij als mensheid op de drempel zouden staan van een enorme hoeveelheid nieuwe informatie die ons in staat zou stellen een grote sprong te maken in het besef van onze relatie met een realiteit waar we momenteel nog weinig kaas van gegeten hebben.

Om een bijdrage te leveren aan deze bewustzijnsverruiming wil ik in dit artikel een theorie presenteren die spreekt over drie sferen waar een ziel mee kan resoneren als hij op aarde verblijft. Hierbij geldt natuurlijk weer dat als je niet gelooft in een ziel, of het concept reïncarnatie een bizarre hypothese vindt, het wellicht verstandiger is om te staken met het verder lezen van dit artikel. Dit zijn namelijk concepten die een basisvoorwaarde vormen in de theorie waarvan ik hier verder een korte introductie ga geven.

WIE IS ANTHON?

De theorie van de verschillende zielsferen is niet zomaar uitgedokterd door iemand die zich lange tijd heeft beziggehouden met reïncarnatie en vele esoterische werken heeft gelezen. De theorie zou zijn gepresenteerd door iemand die helemaal geen mens is. Het zou een wezen betreffen dat in een bewustzijnslaag leeft waar we ons niet veel bij kunnen voorstellen. Via de communicatie met een Belgische psychotherapeut, William Gijsen, is deze informatie bereikbaar geworden voor al degenen die er voor open staan.

maak-je-hemel-op-aarde-gijsen In het boek ‘Maak je Hemel op Aarde’ wordt deze theorie uiteengezet. In 2013 is een herdruk verschenen, en de heer Gijsen heeft de afgelopen jaren meerdere boeken geschreven waarin hij de informatie verwerkt afkomstig van dit niet-fysieke wezen dat werkt onder de naam ‘Anthon’.

De lezer die geïnteresseerd in deze materie raad ik dan ook aan het oorspronkelijke boek te lezen.

BEWUSTZIJNSONTWIKKELING OP AARDE

Er zijn vele theorieën over hoe het bewustzijn zich op aarde kan ontwikkelen. In de theorie van Anthon wordt er gesteld dat er een groei is waar te nemen vanuit de kleinste eencellige tot een mens die in het begin van sfeer vier zou kunnen zijn. Het bewustzijn van een eencellige kan zich na een aantal levens verder ontwikkelen tot bijvoorbeeld het bewustzijn van een plant, om na vele levens als plant het eens te proberen als een eenvoudige diersoort. Uiteindelijk zou het bewustzijn of de ziel er rijp voor zijn om uiteindelijk ook eens geboren te worden in een mensenlichaam.

DE DRIE SFEREN VAN DE ZIEL

Vanzelfsprekend kan ik slechts een summiere beschrijving geven van een indeling die veel uitgebreider wordt beschreven in in het boek van Gijsen. Anthon maakt een onderscheid in zielen die in verschillende ‘niveaus’ verkeren. Je zou de ontwikkeling van een ziel volgens deze benadering kunnen vergelijken met de verschillende klassen in het schoolsysteem: sommige leerlingen zitten op de kleuterschool, anderen op de middelbare school en weer anderen zijn bezig op de universiteit.

Hij benadrukt hierbij dat iedereen even veel waarde vertegenwoordigd omdat iedereen die op de universiteit zit bijvoorbeeld ook ooit op de kleuterschool heeft gezeten. Iedereen leert de lessen die passen bij het niveau waarin hij verkeert.

Hij onderscheidt drie grote sferen, die elk in zeven trappen kunnen worden verdeeld. In het boek worden alle trappen uitvoerig beschreven. Ik houd in deze bijdrage bij een grove beschrijving van de drie sferen. De verdeling wordt gemaakt op basis van de thematiek of de lessen die een ziel dient te leren. Zielen die zich in de eerste sfeer bevinden zouden zich vooral kenmerken door een neiging om proberen bij een groep te horen. Zij zouden ook vooral willen zorgen voor anderen, en vinden het erg belangrijk dat andere mensen hen waarderen. intimacyHun gevoel van eigenwaarde lijkt vooral gekoppeld aan de mate van waardering door anderen.

Zielen die zich in de loop van vele levens (Anthon spreekt zelfs over een maximaal aantal levens van een ziel op Aarde van 1360!) hebben ontwikkeld tot sfeer twee, verschuiven hun aandacht meer naar zichzelf: zij maken contact met zichzelf en willen eerst zichzelf goed kennen. Zij zijn minder bezig met anderen, en verzamelen vooral ervaringen. Zij willen hun gedachten en gevoelens leren begrijpen.

Als een ziel dan weer een sfeer verder komt ontstaat vooral het verlangen om te leren hoe het is om samen te delen, om samen intimiteit te delen, om samen ‘het goddelijke’ te ervaren op aarde. Je zou dan ontdekken dat je een diepere laag kunt ontdekken als je samen met andere mensen waarbij je vanuit je onafhankelijkheid juist weer afhankelijk durft te zijn.

VOORBIJ DE EERSTE DRIE SFEREN

Na de eerste drie sferen op Aarde te hebben ervaren, zou een ziel zich niet verder ontwikkelen in een mensenlichaam. Hiervoor zou hij dan in niet-fysieke sferen verder dienen te ontwikkelen. In de sferen die volgen lijkt de ziel zich steeds meer bewust te worden van haar eigen goddelijke aard, en de verbinding met het geheel. De gradaties waarin dit besef wordt beleefd en de ziel uiteindelijk eenheid lijkt te worden, worden ook in het boek van Gijsen beschreven.

 

Etherische weerbaarheid vergroten bij Huilende Peuter in de Nacht

Zoals iedere ouder weet kan een baby, een peuter of een kleuter om honderd en één redenen huilen. Soms omdat de luier vol zit, er wat darmlucht in de weg zit, of omdat ze zelf haar jas wil aantrekken. In mijn beleving zijn er dan ook  meestal gewone, alledaagse redenen aan te wijzen voor het huilgedrag van een baby. In dit artikel verken ik echter een minder voor de hand liggende etherische reden die wellicht ook een rol zou kunnen spelen in sommige gevallen.

crying toddler baby

Krijsende Baby (1)

Stel je de volgende situatie voor: een kind wordt in de nacht krijsend wakker en valt alleen met zeer veel liefdevolle inspanning te sussen. Ook overdag gebeurt het soms dat rond het slapengaan het kind in een soort angstwaas terecht lijkt te komen, waarbij het geruststellen slechts moeizaam mogelijk is.

Soms kan zo’n periode wel een half uur tot een uur duren, en het kan dan haast hartverscheurend zijn om je kind in zo’n staat van angst te zien. Je kunt dan al snel denken aan een nachtmerrie en het daar vervolgens bij laten. Wat ik echter zou willen voorstellen is dat we kunnen overwegen om een laagje dieper te gaan, in de hoop ons kind meer te kunnen helpen.

De insteek is dat we als het ware zelf ook het domein van de nachtmerrie binnengaan, door de subjectieve realiteit van die ervaring te erkennen.

Als we ervan uitgaan dat er daadwerkelijk ‘iets’ is waar het kind zich helemaal wild van schrikt dan kunnen we gerichter gaan denken aan een mogelijke oplossing.

Afhankelijk van de leeftijd van het kind kun je dan bepaalde interventies uitproberen. Als een kind al redelijk taalvaardig is kun je dan bijvoorbeeld de  volgende strategie toepassen. Je kunt het eventueel ook in verhaalvorm doen, zonder gebruik te maken van knuffels of poppen.

Speel met poppen de situatie na en presenteer een alternatief

Op het krijsmoment zelf kun je niet veel meer doen dan liefdevol sussen, OLYMPUS DIGITAL CAMERAmaar als het kind weer gewoon rustig zichzelf is, overdag, kun je wel via een poppenspel (waarbij de poppen ook knuffels, playmobieltjes of diertjes kunnen zijn) dit thema onder de bewuste aandacht brengen.

Je kunt dan spelen dat er een mama en een papa in bed liggen, samen met hun kindje en dat iedereen lekker slaapt. Je maakt wat snurkende geluiden en soms draait iemand zich een beetje om. Je kunt wat grapjes maken over meebewegende dekens, waardoor iemand het koud krijgt enzo. Als het weer helemaal rustig is, gebeurt het:  het kindje moet opeens heel hard huilen.

Iedereen wordt wakker en de ouders snappen niet wat er aan de hand is. Speel hoe de ouders hun best doen om het kindje te kalmeren door te aaien en te zeggen dat alles veilig is. Toch blijft het kindje huilen. Dan laat je één van de ouders vragen wat er aan de hand is, en nu antwoordt het kindje wel.

Je zou in dit stadium je eigen kindje kunnen vragen wat het kindje dan zou kunnen zeggen, maar als het daar niet echt op reageert kun je zelf een antwoord verzinnen dat de peuter geeft. Hierbij is het handig om het zo algemeen mogelijk te houden en geen invulling te gaan geven over de inhoud. Het is niet verstandig om te gaan praten over monsters en andere gruwels.

Je zou het kindje kunnen laten zeggen dat het bang is voor iets. En nu kun je één van de ouders de magische tip laten geven, namelijk dat het mogelijk is om datgene waar het kindje bang voor is, te laten schrikken zodat die weg gaat. Je kunt daarbij zeggen dat hard “BOE!” roepen heel goed werkt.

Jason Puncheon maakt een lange neus (bron 3)

Jason Puncheon maakt een lange neus (bron 3)

Ook kun je het kindje zijn tong laten uitsteken en tegelijkertijd een handbeweging laten maken. De handbeweging die ik zou willen voorstellen wordt ook wel de lange neus genoemd. Laat het kindje zo’n lange neus maken en zeg daarbij “Na, na, nanana. Ik ben lekker toch niet bang van jou”.

Dit breng je vooral met een lach en niet al te serieus, maar je laat wel zien dat het kindje dat ook doet en dan vervolgens stopt met huilen en krijsen. Je laat zien dat het kindje weer rustig en blij wordt om vervolgens weer snel tevreden te gaan slapen.

NAWOORD

Je zou je kunnen afvragen waar nou het etherische element is in deze hele benadering. Ik vermoed dat er bij menig nachtmerrie daadwerkelijk iets energetisch/etherisch kan plaatsvinden, waarbij een of andere etherische bemoeial, probeert energie te onttrekken aan het kind. Kinderen zouden daarbij aantrekkelijke prooien kunnen zijn omdat ze nogal open kunnen zijn, zowel overdag, maar ook ’s nachts.

Hierbij hoef je je ook niet meteen allerlei gruwelijke etherische energiezuigers voor te stellen. Ook al zou het kunnen gaan om overleden etherische figuren, die wel wat extra energie kunnen gebruiken, het kan ook net zo goed gaan om mensen in de buurt van het kind die ondanks alle goed bedoelde intenties toch zelf ook graag wat extra liefdesenergie kunnen gebruiken.

Zij zouden dan in de nacht onwetend ook kunnen proberen invloed uit te oefenen op het kind.

Door deze eenvoudige oefening kan het kind leren dat het zich kan verdedigen door aan te geven dat het iets niet wilt. Datgene waar ze bang voor is jaagt ze als het ware weg door simpelweg ‘boe’ te zeggen, een lange neus te maken, of misschien wel door met twee armen wegduwbewegingen te maken vooruit. Dit kan genoeg zijn om een verdedigingswand op te bouwen tegen ongewenste etherische bemoeienis in de nacht.

ridder-anselm-tb4

Ridder Anselm (4)

Als je zelf soms worstelt met een kind die in de nacht krijst zou je deze techniek kunnen toepassen. Graag hoor ik eventuele ervaringen hiermee: mail ze me of schrijf ze hieronder aan dit bericht.

NOËTISCHE NOTEN/VERANTWOORDING AFBEELDINGENGEBRUIK

(1) Herkomst foto van Krijsende Baby

(2) Herkomst foto van Knuffels

(3) Jason Puncheon maakt lange neus

(4) Ridder Anselm

Over het Kunstmatig Oproepen van een Misvormde Buitenlichamelijke Ervaring via Hersenstimulatie

Getriggerd door het onderzoek van Olaf Blanke (1) ga ik in dit artikel nog wat verder in op onderzoek dat gedaan is naar buitenlichamelijke ervaringen, welke ook beschreven is in wetenschappelijke tijdschriften.

afbeelding afkomstig van (7)

afbeelding afkomstig van (7)

Alvorens aandacht te besteden aan de Ridder en een ander stukje van Olaf Blanke wil ik eerst nog even stilstaan bij het verschil in realiteitskader dat je kunt gebruiken om met dit onderwerp om te gaan. Werk je vanuit een meer materialistisch perspectief dan ben je geneigd om te denken dat een actief, levend bewustzijn niet kan bestaan zonder een lichaam. Je zult dan ook proberen dit perspectief te verdedigen. Als je daarentegen werkt vanuit een vitalistisch perspectief dan werk je vanuit het idee dat er iets is dat het lichaam leven geeft, en dat bovendien ook kan bestaan zonder lichaam. Vanuit deze uitgangspositie probeer je deze houding te verdedigen.

Op deze site werk ik vanuit het perspectief dat het mogelijk is dat iets actief bewust kan zijn ook als daar geen lichaam bij betrokken is. Ik vind daarvoor de ervaringen van Robert Monroe, Michael Newton, van Lommel en de vele verhalen over mensen die contacten leggen met niet-lichamelijke bewustzijnsvormen overtuigend genoeg.

Het is dan ook met deze blik dat ik kijk naar wetenschappelijke teksten die spreken over het oproepen van ´buitenlichamelijke ervaringen´ door bepaalde delen van de hersenen te stimuleren.

dirk-de-ridder-uzaDIRK DE RIDDER E.A.

Laten we er eens een onderzoek bijpakken van Dirk de Ridder (zie afbeelding) en zijn collega´s uit 2007 (3,4). Hier wordt een casus beschreven van een man die last had van tinnitus (oorsuizen). Er werd, om hem te helpen, geprobeerd een deel van de hersenen (de secundaire auditieve cortex) te stimuleren met een electrode.

Dit bleek geen invloed te hebben op de tinnitus, maar er werd wel herhaaldelijk een soort van “buiten-lichamelijke ervaring” opgewekt, maar dan wel een erg rare. Zo voelde hij zijn lichaam meestal zo’n 50 cm linksachter zichzelf, maar de persoon kon zijn eigen lichaam niet zien (geen autoscopie); ook had hij geen perspectief vanuit die andere positie. Hij bleef kijken vanuit zijn fysieke lichaam. Deze ervaringen duurden tussen de 15 en 21 seconden.

OPWEKKEN VAN MISVORMDE BUITENLICHAMELIJKE ERVARINGEN

Vanuit het artikel van de Ridder en zijn team wordt verwezen naar een voorbeeld waarin iemand zichzelf wél zou hebben gezien na een electrische stimulatie van een deel van de hersenen. Dit betreft hier een korte casusbeschrijving van wederom Olaf Blanke en zijn collega´s dat in 2002 verscheen in Nature (5).

In het artikel met de ondertitel ‘het deel van de hersenen dat een buitenlichamelijke ervaring kan oproepen is gelokaliseerd‘ wordt beschreven hoe een 43-jarige vrouw met ernstige epilepsie aanvallen via elektrische stimulatie van de zogenaamde angular gyrus een buitenlichamelijke ervaring zou krijgen. Opvallend aan deze casus was dat er vreemde lichaamsgewaarwordingen werden beschreven: zo voelde ze zichzelf soms in haar bed zinken, of voelde ze zich van een hoogte naar beneden vallen.

Bij een stroom van 3,5 mA werd er een buitenlichamelijke ervaring getriggerd, waarbij de vrouw zei een deel van haar lichaam van boven te kunnen zien, maar alleen haar benen en het onderste deel van haar romp. Toen haar gevraagd werd naar haar echte benen te kijken, rapporteerde ze dat haar benen korter werden. Als haar knieën een hoek hadden van 90 graden, leek het wel alsof haar benen snel op haar afkwamen waardoor ze ontwijkende bewegingen maakte. Als ze keek naar haar uitgestrekte armen leek haar linkerarm korter, maar haar rechterarm niet. Ook hier leek het weer dat nu de linkeronderarm (bij een ellebooghoek van 90 graden) op haar gezicht afkwam.

De auteurs wezen erop dat de plek van elektrische stimulatie vlakbij het evenwichtsorgaan was, wat een factor zou kunnen zijn in deze ervaringen.

Kunstwerk van Kertesz (2)

Kunstwerk van Kertesz (2)

NATUURLIJKE VERSUS ONNATUURLIJKE BUITENLICHAMELIJKE ERVARING

In de twee boven beschreven gevallen was er sprake van iets dat een beetje lijkt op de beschrijvingen van spontane buitenlichamelijke ervaringen. Een kenmerk van een natuurlijke, spontane buitenlichamelijke ervaring is dat de perceptie plaatsvindt vanuit een ander perspectief, waarbij het bewustzijn in staat is om rond zich heen te kijken, te bewegen, en ook een helder beeld te hebben van de omgeving. In het geval van de Ridder was er helemaal geen sprake van autoscopie, en ook in de beschrijving van Blanke was er slechts sprake van een gedeeltelijke waarneming van het eigen lichaam, en eigenlijk vooral delen die ook door de fysieke ogen konden worden gezien.

Als ik kijk naar deze onderzoeken moet ik denken aan de vergelijking die ik noem in een klein artikeltje op de tweede site ‘Hoe de Geest zich via de Hersenen verruimt‘ (6). Daarin stel ik me zo voor dat de geest in staat is om de hersenen te bespelen, zoals een pianist op een piano kan spelen, om vervolgens bij het produceren van prachtige muziek zelf in vervoering te raken.

Ik ben dan ook geneigd om deze onderzoeken te bezien vanuit deze metafoor. In de natuurlijke bijna-dood-ervaringen of buitenlichamelijke ervaringen (B.L.E.) is er geen enkele sprake van verstoring of misvorming. Ook kan er veelal helder worden geobserveerd vanuit een ander perspectief. Het lijkt dan ook alsof de hersenen op zo’n manier worden ‘bespeeld’ dat een proces van bewustzijnsverplaatsing mogelijk wordt. Deze akkoorden zouden wel eens van nature bekend kunnen zijn.

De onderzoekingen lijken eerder in staat om zonder enige pianist ergens aan de binnenkant van de piano een snaar aan te raken waardoor er een klein gefragmenteerd iets gebeurt dat hooguit een zwak aftreksel is van de grote symfonie die nodig is om een echte bijna-dood ervaring of B.L.E. op te roepen.

NOTEN

(1) Het gevoel buiten je lichaam aangeraakt te worden

(2) Body Shop Project

(3) Visualising Out-of-Body Experience in the Brain. (pdf) Afbeelding van de heer de Ridder afkomstig van Neuromodulatie: Stroom als Medicijn

(4) Met dank aan Hans Bakker die me wees op de artikelen van de Ridder en Blanke.

(5) Stimulating Illusory own-body perceptions (pdf)

(6) Hoe de Geest zich via de Hersenen verruimt

(7) Near Death Experiences Explained

Het Gevoel Buiten je Lichaam Aangeraakt te Worden – onderzoek door prof. Olaf Blanke

olaf-blanke-zelf-nb25Een tijdje terug werd ik gewezen op interessant onderzoek van professor Olaf Blanke (zie afbeelding links, 1). Deze wetenschapper doet o.a. onderzoek naar wat hij ‘cognitieve neuroprotheses‘ noemt, wat je zou kunnen definiëren als ‘het plaatsen van je bewustzijn’ in iets kunstmatigs, zoals een kunstledemaat, waardoor je denkt dat iets buiten jezelf toch tot jezelf behoort.

Hij meent zelfs een verklaring te bieden voor buitenlichamelijke ervaringen. In deze bijdrage een beschrijving van een onderzoek en enkele bespiegelingen rondom de vermeende link met buitenlichamelijke ervaringen zoals die zijn beschreven door Robert A. Monroe.

HET EXPERIMENT: NAAR JE EIGEN RUG KIJKEN TWEE METER VOOR JE

In een youtube-video (2) op het kanaal van the New Scientist legt de heer Blanke zelf de opzet uit van een experiment. In dat experiment wordt een proefpersoon voorzien van een virtueel apparaat dat over de ogen wordt geplaatst. De proefpersoon ziet door deze ‘bril’ de beelden die gelijktijdig worden opgenomen door een camera die achter haar draait. De instellingen zijn zo dat het net lijkt alsof ze naar haar eigen rug kijkt, en wel zo’n kleine twee meter voor haar (zie afbeelding hieronder).

Kijken naar hoe je eigen rug wordt aangeraakt

Kijken naar hoe je eigen rug wordt aangeraakt (screenshot van 2)

Vervolgens werd de proefpersoon over de rug aangeraakt. Het bijzondere was dat na korte tijd er het gevoel ontstond alsof de persoon niet zozeer iets op haar rug voelde, maar eerder het gevoel had dat ze twee meter voor haar werd aangeraakt.

Toen ze vervolgens – nog altijd geblinddoekt – door de experimentator een stukje naar achter werd begeleid, en toen terug moest lopen naar de plek waar ze stond, bleek ze verder te lopen dan waar ze stond, alsof ze zich dermate met dat beeld van die rug had geïdentificeerd dat het bijna een stukje van haarzelf was geworden. Je kunt meer lezen over dit experiment op de site van The New Scientist (3).

VERKLARING VOOR BUITENLICHAMELIJKE ERVARINGEN?

Tot mijn verbazing hoorde ik professor Blanke ook op basis van zijn onderzoeken de suggestie lanceren dat hij hiermee op een of andere manier ook een verklaring kon bieden voor de buitenlichamelijke ervaringen die mensen kunnen hebben als ze bijvoorbeeld tijdens een operatie buiten hun lichaam zweven en bijvoorbeeld hun eigen lichaam zien. Hij noemt deze link met de buitenlichamelijke ervaringen ook tijdens een TedX-lezing (4).

Screenshot Buitenlichamelijke Ervaring uit Video (2)

Screenshot Buitenlichamelijke Ervaring uit Video (2)

Het lijkt mij dat het soort ‘partiële bewustzijnservaringen’ buiten je lichaam zoals deze worden geïnduceerd door de experimenten van Blanke van een geheel andere orde zijn dan de buitenlichamelijke ervaringen, en de bijna-dood ervaringen zoals deze o.a. door Robert Monroe en de vele patiënten van Pim van Lommel (5) zijn beschreven.

Het feit dat je je bewustzijn buiten je lichaam kunt ervaren op de manier van Blanke is in mijn ogen wezenlijk anders dan de bekende buitenlichamelijke ervaringen. Het grootste verschil lijkt me dat de personen bij Blankes experimenten in feite hun zintuigen voor de gek houden. Ook al lijkt het misschien heel echt, het bewustzijn is niet werkelijk twee meter voor zich. Als dat immers wél zo zou zijn dan zou het bewustzijn zich ook moeten kunnen omdraaien en de voorkant van de proefpersoon kunnen zien. Ook zou de proefpersoon – in dit geval – ook met zijn neus voor het doek staan. Het zou pas werkelijk bewustzijn zijn, als er bijvoorbeeld twee meter voor haar iets kleins werd neergezet, nádat de virtuele bril werd opgezet, en dat deze persoon dat dan ook zou kunnen waarnemen.

Het ‘foppen’ van het bewustzijn in de experimenten van Blanke is niet te vergelijken met de bijzondere buitenlichamelijke ervaringen waarin het ik-perspectief ook daadwerkelijk ACTIEF aanwezig is, in die zin dat er wordt waargenomen vanuit dat andere perspectief, dat er soms vanuit andere kamers wordt waargenomen dan waar het lichaam zich bevindt, zoals Monroe en bijvoorbeeld Moorjani (6) dat beschreven.

Hoe kan Blanke verklaren dat er informatie wordt waargenomen (zoals informatie die zich bovenop een lamp in de operatiekamer bevond) terwijl het lichaam met gesloten ogen op bed ligt? Laat staan dat Blankes experimenten een verklaring kunnen bieden voor de rijkdom aan ervaringen die Monroe beschrijft in zijn boeken. Het voor de gek houden van het bewustzijn is van een geheel andere orde dan het werkelijk verplaatsen van het bewustzijn.

UITREIKEN VAN DE GEEST

Eerder binnen dit noëtische project hebben we stilgestaan bij de theorie van het bewustzijn dat zich kan uitreiken en daadwerkelijk invloed kan uitoefenen op datgene waar het zich op richt (7). Het is interessant om eens stil te staan bij wat de mogelijkheden zijn van het ‘foppen’ van het bewustzijn zodanig dat dit bewustzijn ook daadwerkelijk mogelijkerwijs invloed gaat uitoefenen op het object waar het zich op richt.

Stel je eens voor dat we wellicht onze werkelijkheid om ons heen steeds opnieuw opbouwen en in stand houden door ons bewustzijn erop te richten, gelijk neuronenverbindingen intact blijven of zich versterken door aandacht, en dat we door ons bewustzijn te foppen ook mogelijkerwijs deze ‘scheppende’ potentie kunnen inzetten zodat het bewustzijn daadwerkelijk iets gaat ‘scheppen’ dat hij meent te zien.

Een interessante suggestie voor verder onderzoek zou zijn om een twintigtal mensen in een kring naar een centraal punt in het midden te laten kijken, terwijl ze allemaal een virtuele bril op hebben waarbij ze allen hetzelfde zien. Als het bewustzijn werkelijk een scheppende potentie zou hebben dan zouden andere mensen – zonder bril, maar wel met een grote gevoeligheid – wellicht datgene kunnen gaan waarnemen wat door de andere proefpersonen wordt geschapen door hun gezamenlijk bewustzijn.

NOTEN

(1) Afbeelding afkomstig van youtube video waarin prof. Olaf Blanke spreekt tijdens een zogenaamde TedX-lezing. Deze video is in juni 2012 geplaatst en terug te zien bij Tedx Talks.

(2) Screenshot uit youtube-video van het kanaal van the New Scientist.

(3) Out of Body Experiences are ‘all in the mind’

(4) Tedx Talks, zie vanaf 14’30” tot 15’20”

(5) Lommel, P. van (2007) Eindeloos Bewustzijn. Kampen: Ten Hage.

(6) Moorjani, A. (2012) Ik moest doodgaan om mezelf te genezen. Houten: Mana.

(7) Aanraken met je Geest

Het Concept Energetische Lus, een Introductie

Eén van de zaken die het ons moeilijk maakt om verder te kijken dan onze directe fysieke werkelijkheid, is dat we  zelden spelen met mogelijkheden die ons verder zouden kunnen voeren. Waarom zouden we immers aandacht schenken aan dingen die we niet met onze zintuigen kunnen waarnemen? Op deze site probeer ik toch concepten te presenteren die de geest aansporen zich wél open te stellen voor andere realiteiten. Het gaat er dan niet zozeer om om naadloos bewijs te leveren voor het bestaan ervan, of om de lezer te overtuigen van iets, maar het doel is eerder om de geest te prikkelen bepaalde mogelijkheden te overwegen.

Een Koe Melken (afbeelding afkomstig van 1)

Een Koe Melken (afbeelding door Jannemieke Termeer, 1)

Goed, laten we beginnen. De informatie die ik hier wil introduceren is afkomstig van het werk van Robert Monroe (2). Hij figureert hier regelmatig op deze site vanwege zijn innovatieve, inspirerende en geestverruimende beschrijvingen. Tijdens zijn buitenlichamelijke verkenningen kreeg hij in een bepaald stadium een soort van ‘informatiebal‘ aangereikt.

Bij dergelijke informatieballen stel ik me dan voor dat ze bij het openen ervan een soort holografische informatie beleving creëren. We laten hier overigens maar even buiten beschouwing van wie Monroe die bal kreeg. In het boek ‘Astrale Reizen’ wordt op pagina 180-189 de inhoud van deze informatie zorgvuldig beschreven.

EEN SCHEPPINGSVERHAAL

Omdat we tegenwoordig in het digitale tijdperk leven waarin mensen vaak moeite hebben met het lezen van langere teksten zonder af te dwalen, verkies ik het om die 10 pagina’s maar niet over te schrijven, ook al zou dat de beste manier zijn om kennis te maken met de lus-theorie. Ik heb ze wel gescand, waardoor je de oorspronkelijke tekst wel zou kunnen lezen, iets wat ik zeker aanraad (3). Hieronder volgt een zeer beknopte samenvatting die eigenlijk nauwelijks recht doet aan de oorspronkelijke beschrijving.

In dit verhaal komen we in aanraking met ‘Iemand‘ die in een experiment probeert een bepaald waardevol iets, ‘lus’ genaamd, te produceren. Tot dan toe ontstond er alleen spontane rauwe lus, maar hij wilde proberen of het mogelijk was om deze lus op een of andere manier zelf te laten ontstaan. Lus was overigens hard nodig voor de overleving van de soort waar Iemand toe behoorde.

Hij schiep daartoe een tuin waar hij eerst wat experimenteerde met levende dingen in water, maar dat leverde nauwelijks lus op. Later ging hij in de tweede fase over op het scheppen van plantachtigen, en tot zijn vreugde bleek er lus vrij te komen als een plantachtige dood ging. In een andere fase verzon hij dierachtigen die door het eten van planten lus produceerden, en zelf ook meer lus produceerden, niet alleen als ze stierven, maar ook, zo  ontdekte hij tot zijn verbazing, ook als er onderling gevochten werd.

Daarna ontwikkelde hij een vierde generatie soort, die hij ook voorzag van een deel van zijn eigen energie. Hij hoopte dat deze wezens hierdoor zouden verlangen naar hereniging, en dat het verlangen ook zou leiden tot meer lus-productie. Dit bleek inderdaad het geval te zijn. Verrast was hij verder dat er ook een gedestilleerde vorm van lus vrijkwam als deze 4e generatie-soort eenzaam was. Ook werd er gedestilleerde lus gemaakt als deze soort haar jongeren beschermde tegen aanvallen van buiten.

Omdat Iemand vermoedde dat het verlangen naar iets dat verder dan de directe zintuiglijke wereld reikte, ook gedestilleerde lus kon voortbrengen, besloot hij deze soort in twee delen op te splitsen: mannen en vrouwen zodat ze ook zouden gaan verlangen naar elkaar waardoor er nog meer (gedestilleerde) lus geproduceerd zou worden. Ook dat bleek inderdaad zo te werken.

Iemand was er in geslaagd om een systeem te ontwerpen dat zorgde voor een continue productie van lus welke werd geoogst door collectoren die door hem waren aangewezen. Hij liet het beheer aan hen over en keerde zelf terug naar Ergens waar de lus werd gebruikt.

Tot zover dit verhaal. Robert Monroe heeft er weken voor nodig gehad om dit verhaal werkelijk te integreren. Hoe denk jij erover?

NOTEN

(1) Mijn focus of landgoed Hemmen -Afbeelding door Jannemieke Termeer

(2) Monroe, R. A. (1985) Astrale Reizen: Ervaringen met Uittredingen. Deventer: Ankh-Hermes.

(3) Zie Pdf-pagina van de tweede site of De Lustheorie van Monroe, de oorspronkelijke tekst

Gewoontepatronen en Beloften die de Dood (in Focus 23) kunnen overleven

Dit bericht is vooral geschikt voor mensen die openstaan voor de mogelijkheid dat het leven niet ophoudt nadat we sterven. Voor mensen die dat een absurd idee vinden is het wellicht beter de tijd zinvoller te besteden.

Zoals inmiddels bekend wordt het exploratief werk van Robert Monroe en Bruce Moen door mij erg gewaardeerd voor de beeldvorming van de mogelijkheden van het bewustzijn. Beiden hebben ze hun bewustzijn weten te richten op allerlei ‘etherische gebieden’ waar je je op kunt afstemmen, danwel heen kunt reizen.

Bewerking door Annemarie Bone van What Dreams May Come (4)

Bewerking door Annemarie Bone van What Dreams May Come (4)

Robert Monroe heeft op basis van zijn ervaringen een beschrijving gegeven van wat hij beschrijft als verschillende ‘focus-standen’. Je zou dit kunnen zien als een soort van frequenties waar je je op kunt afstemmen. Ik heb dit focussysteem van Monroe beschreven op een andere pagina (1).

Enerzijds zou je je kunnen afvragen wat het voor zin heeft om die bewustzijnsniveaus buiten de fysieke werkelijkheid beter te leren kennen. We leven immers niet voor niks op deze aarde en ergens denk ik ook dat het vooral de bedoeling is om ons met deze planeet bezig te houden en vooral net te doen alsof het hier allemaal om draait. Teveel aandacht richten op de niet-fysieke bestaansniveaus zou dan vooral kunnen afleiden van het serieus nemen van deze fysieke realiteit.

Anderzijds denk ik echter ook weer dat het leren herkennen van bepaalde werkingswijzen van het bewustzijn buiten de fysieke werkelijkheid ons ook iets kan leren over dat bewustzijn dat we ook tijdens ons bestaan hier op aarde gebruiken: het is immers een aspect van hetzelfde bewustzijn. Dezelfde principes zouden dan ook wel eens kunnen gelden. Op deze wijze kunnen we meer inzicht verwerven over bewustzijn door de werking van het bewustzijn buiten onze fysieke realiteit te bestuderen.

FOCUS 23 VOORBEELDEN

Het is dan ook vanuit deze achtergrond dat ik enkele voorbeelden wil noemen van gewoontepatronen (een aspect van het bewustzijn) die zich kunnen voortzetten over de fysieke dood heen. Bruce Moen noemt er een aantal in zijn handleiding (2) die ik wel indrukwekkend vond.

Monroe heeft het bewustzijnsniveau focus 23 omschreven als het gebied waarin ‘zielen’ terecht komen die niet langer op aarde leven, maar die op een of andere manier vast zitten in een realiteit die ze voor zichzelf hebben geschapen. Het lijkt er dan ook op dat manier waarop je denkt over datgene wat er gaat komen na de dood de nodige invloed kan hebben op datgene wat je ook gaat ervaren. Zo kennen we de geloofssystemen (focus 24-26) waarin mensen terecht zouden komen met een soortgelijk religieus idee: boedhhisten bij elkaar, moslims bij elkaar, christenen bij elkaar etc.

lonely-little-boy-sits-pathyway-24142996-kb301In de pagina over het Lifeline Project (3) wordt gesproken over de mogelijkheid om contact te leggen als mens met overleden mensen. Zo beschrijft Bruce Moen een situatie waarin hij een keer een overleden jongetje ergens aan de rand van een weg zag staan.

Bruce ging naar hem toe en wilde hem vertellen dat hij overleden was en dat hij ergens anders, naar een fijnere plek, kon gaan. Hij zei dat hij hem erheen kon brengen en hij reikte als het ware zijn hand naar hem uit. Het jongetje had echter geleerd dat het fout was om mee te gaan met onbekende mensen, waardoor hij weigerde mee te gaan.

Een ander voorbeeld betrof een jongetje dat doodziek terechtgekomen was in een ziekenhuis. De ouders van dat jongetje waren er helemaal stuk van en iedere keer als de moeder bij hem was zei ze tegen haar zoontje: “Blijf hier, alsjeblieft, verlaat me niet“. Het jongetje overleed echter toch, maar toen een bezoeker uit een cursus van Bruce Moen met hem sprak zei het jongetje dat de doktoren alle apparaten hadden uitgezet en een gordijn rondom het bed hadden gedaan, maar dat hij toch echt zou blijven omdat zijn moeder dat had gevraagd. Hij vroeg zich wel af waar zijn ouders toch waren.

Het laatste voorbeeld betreft een vrouw die een ernstige vorm van de ziekte van Alzheimer had. Ze was gedurende haar ziekte zó gewend geraakt aan haar gefragmenteerde manier van denken dat ze het eigenlijk helemaal niet in de gaten had dat ze was overleden. De dood trad in zonder dat ze het zich realiseerde.

Bruce Moen benadrukt verderop (gelukkig) dat de meeste mensen na het overlijden wel degelijk uiteindelijk worden opgehaald om bepaalde beloftes/gewoontes af te leren, zodat ze zich kunnen openen voor een ruimere realiteit. Wat ik vooral leerzaam vind aan deze voorbeelden is dat onze gedachten echt allesbepalend lijken te zijn voor de realiteit waarin we terechtkomen. Zodra het jongetje wel vertrouwen zou hebben in Bruce Moen, of zodra het jongetje inziet dat het wachten op zijn moeder geen zin meer heeft, verandert de wereld onmiddelijk.

Voor degenen die geïnteresseerd zijn in deze materie raad ik de film ‘What Dreams may Come‘ aan waarin Robin Williams een hoofdrol speelt.

Illustratie van jongetje op stoep afkomstig van Dreamstime.com

NOTEN

(1) Het Focussysteem van Robert Monroe

(2) Moen, B. (2005) Afterlife Knowledge Guidebook: A manual for the art of retrieval and afterlife exploration. Charlottesville, Virginia, Verenigde Staten: Hampton Road Publishing Company. De voorbeelden zijn afkomstig van pagina 144. Zie verder ook Perspectief verruimen via Hartcoherentie

(3) Life Line Project

(4) Annemarie Bone