Posts Tagged ‘bijna dood ervaring’

Over het Kunstmatig Oproepen van een Misvormde Buitenlichamelijke Ervaring via Hersenstimulatie

Getriggerd door het onderzoek van Olaf Blanke (1) ga ik in dit artikel nog wat verder in op onderzoek dat gedaan is naar buitenlichamelijke ervaringen, welke ook beschreven is in wetenschappelijke tijdschriften.

afbeelding afkomstig van (7)

afbeelding afkomstig van (7)

Alvorens aandacht te besteden aan de Ridder en een ander stukje van Olaf Blanke wil ik eerst nog even stilstaan bij het verschil in realiteitskader dat je kunt gebruiken om met dit onderwerp om te gaan. Werk je vanuit een meer materialistisch perspectief dan ben je geneigd om te denken dat een actief, levend bewustzijn niet kan bestaan zonder een lichaam. Je zult dan ook proberen dit perspectief te verdedigen. Als je daarentegen werkt vanuit een vitalistisch perspectief dan werk je vanuit het idee dat er iets is dat het lichaam leven geeft, en dat bovendien ook kan bestaan zonder lichaam. Vanuit deze uitgangspositie probeer je deze houding te verdedigen.

Op deze site werk ik vanuit het perspectief dat het mogelijk is dat iets actief bewust kan zijn ook als daar geen lichaam bij betrokken is. Ik vind daarvoor de ervaringen van Robert Monroe, Michael Newton, van Lommel en de vele verhalen over mensen die contacten leggen met niet-lichamelijke bewustzijnsvormen overtuigend genoeg.

Het is dan ook met deze blik dat ik kijk naar wetenschappelijke teksten die spreken over het oproepen van ´buitenlichamelijke ervaringen´ door bepaalde delen van de hersenen te stimuleren.

dirk-de-ridder-uzaDIRK DE RIDDER E.A.

Laten we er eens een onderzoek bijpakken van Dirk de Ridder (zie afbeelding) en zijn collega´s uit 2007 (3,4). Hier wordt een casus beschreven van een man die last had van tinnitus (oorsuizen). Er werd, om hem te helpen, geprobeerd een deel van de hersenen (de secundaire auditieve cortex) te stimuleren met een electrode.

Dit bleek geen invloed te hebben op de tinnitus, maar er werd wel herhaaldelijk een soort van “buiten-lichamelijke ervaring” opgewekt, maar dan wel een erg rare. Zo voelde hij zijn lichaam meestal zo’n 50 cm linksachter zichzelf, maar de persoon kon zijn eigen lichaam niet zien (geen autoscopie); ook had hij geen perspectief vanuit die andere positie. Hij bleef kijken vanuit zijn fysieke lichaam. Deze ervaringen duurden tussen de 15 en 21 seconden.

OPWEKKEN VAN MISVORMDE BUITENLICHAMELIJKE ERVARINGEN

Vanuit het artikel van de Ridder en zijn team wordt verwezen naar een voorbeeld waarin iemand zichzelf wél zou hebben gezien na een electrische stimulatie van een deel van de hersenen. Dit betreft hier een korte casusbeschrijving van wederom Olaf Blanke en zijn collega´s dat in 2002 verscheen in Nature (5).

In het artikel met de ondertitel ‘het deel van de hersenen dat een buitenlichamelijke ervaring kan oproepen is gelokaliseerd‘ wordt beschreven hoe een 43-jarige vrouw met ernstige epilepsie aanvallen via elektrische stimulatie van de zogenaamde angular gyrus een buitenlichamelijke ervaring zou krijgen. Opvallend aan deze casus was dat er vreemde lichaamsgewaarwordingen werden beschreven: zo voelde ze zichzelf soms in haar bed zinken, of voelde ze zich van een hoogte naar beneden vallen.

Bij een stroom van 3,5 mA werd er een buitenlichamelijke ervaring getriggerd, waarbij de vrouw zei een deel van haar lichaam van boven te kunnen zien, maar alleen haar benen en het onderste deel van haar romp. Toen haar gevraagd werd naar haar echte benen te kijken, rapporteerde ze dat haar benen korter werden. Als haar knieën een hoek hadden van 90 graden, leek het wel alsof haar benen snel op haar afkwamen waardoor ze ontwijkende bewegingen maakte. Als ze keek naar haar uitgestrekte armen leek haar linkerarm korter, maar haar rechterarm niet. Ook hier leek het weer dat nu de linkeronderarm (bij een ellebooghoek van 90 graden) op haar gezicht afkwam.

De auteurs wezen erop dat de plek van elektrische stimulatie vlakbij het evenwichtsorgaan was, wat een factor zou kunnen zijn in deze ervaringen.

Kunstwerk van Kertesz (2)

Kunstwerk van Kertesz (2)

NATUURLIJKE VERSUS ONNATUURLIJKE BUITENLICHAMELIJKE ERVARING

In de twee boven beschreven gevallen was er sprake van iets dat een beetje lijkt op de beschrijvingen van spontane buitenlichamelijke ervaringen. Een kenmerk van een natuurlijke, spontane buitenlichamelijke ervaring is dat de perceptie plaatsvindt vanuit een ander perspectief, waarbij het bewustzijn in staat is om rond zich heen te kijken, te bewegen, en ook een helder beeld te hebben van de omgeving. In het geval van de Ridder was er helemaal geen sprake van autoscopie, en ook in de beschrijving van Blanke was er slechts sprake van een gedeeltelijke waarneming van het eigen lichaam, en eigenlijk vooral delen die ook door de fysieke ogen konden worden gezien.

Als ik kijk naar deze onderzoeken moet ik denken aan de vergelijking die ik noem in een klein artikeltje op de tweede site ‘Hoe de Geest zich via de Hersenen verruimt‘ (6). Daarin stel ik me zo voor dat de geest in staat is om de hersenen te bespelen, zoals een pianist op een piano kan spelen, om vervolgens bij het produceren van prachtige muziek zelf in vervoering te raken.

Ik ben dan ook geneigd om deze onderzoeken te bezien vanuit deze metafoor. In de natuurlijke bijna-dood-ervaringen of buitenlichamelijke ervaringen (B.L.E.) is er geen enkele sprake van verstoring of misvorming. Ook kan er veelal helder worden geobserveerd vanuit een ander perspectief. Het lijkt dan ook alsof de hersenen op zo’n manier worden ‘bespeeld’ dat een proces van bewustzijnsverplaatsing mogelijk wordt. Deze akkoorden zouden wel eens van nature bekend kunnen zijn.

De onderzoekingen lijken eerder in staat om zonder enige pianist ergens aan de binnenkant van de piano een snaar aan te raken waardoor er een klein gefragmenteerd iets gebeurt dat hooguit een zwak aftreksel is van de grote symfonie die nodig is om een echte bijna-dood ervaring of B.L.E. op te roepen.

NOTEN

(1) Het gevoel buiten je lichaam aangeraakt te worden

(2) Body Shop Project

(3) Visualising Out-of-Body Experience in the Brain. (pdf) Afbeelding van de heer de Ridder afkomstig van Neuromodulatie: Stroom als Medicijn

(4) Met dank aan Hans Bakker die me wees op de artikelen van de Ridder en Blanke.

(5) Stimulating Illusory own-body perceptions (pdf)

(6) Hoe de Geest zich via de Hersenen verruimt

(7) Near Death Experiences Explained

Advertenties

Het Gevoel Buiten je Lichaam Aangeraakt te Worden – onderzoek door prof. Olaf Blanke

olaf-blanke-zelf-nb25Een tijdje terug werd ik gewezen op interessant onderzoek van professor Olaf Blanke (zie afbeelding links, 1). Deze wetenschapper doet o.a. onderzoek naar wat hij ‘cognitieve neuroprotheses‘ noemt, wat je zou kunnen definiëren als ‘het plaatsen van je bewustzijn’ in iets kunstmatigs, zoals een kunstledemaat, waardoor je denkt dat iets buiten jezelf toch tot jezelf behoort.

Hij meent zelfs een verklaring te bieden voor buitenlichamelijke ervaringen. In deze bijdrage een beschrijving van een onderzoek en enkele bespiegelingen rondom de vermeende link met buitenlichamelijke ervaringen zoals die zijn beschreven door Robert A. Monroe.

HET EXPERIMENT: NAAR JE EIGEN RUG KIJKEN TWEE METER VOOR JE

In een youtube-video (2) op het kanaal van the New Scientist legt de heer Blanke zelf de opzet uit van een experiment. In dat experiment wordt een proefpersoon voorzien van een virtueel apparaat dat over de ogen wordt geplaatst. De proefpersoon ziet door deze ‘bril’ de beelden die gelijktijdig worden opgenomen door een camera die achter haar draait. De instellingen zijn zo dat het net lijkt alsof ze naar haar eigen rug kijkt, en wel zo’n kleine twee meter voor haar (zie afbeelding hieronder).

Kijken naar hoe je eigen rug wordt aangeraakt

Kijken naar hoe je eigen rug wordt aangeraakt (screenshot van 2)

Vervolgens werd de proefpersoon over de rug aangeraakt. Het bijzondere was dat na korte tijd er het gevoel ontstond alsof de persoon niet zozeer iets op haar rug voelde, maar eerder het gevoel had dat ze twee meter voor haar werd aangeraakt.

Toen ze vervolgens – nog altijd geblinddoekt – door de experimentator een stukje naar achter werd begeleid, en toen terug moest lopen naar de plek waar ze stond, bleek ze verder te lopen dan waar ze stond, alsof ze zich dermate met dat beeld van die rug had geïdentificeerd dat het bijna een stukje van haarzelf was geworden. Je kunt meer lezen over dit experiment op de site van The New Scientist (3).

VERKLARING VOOR BUITENLICHAMELIJKE ERVARINGEN?

Tot mijn verbazing hoorde ik professor Blanke ook op basis van zijn onderzoeken de suggestie lanceren dat hij hiermee op een of andere manier ook een verklaring kon bieden voor de buitenlichamelijke ervaringen die mensen kunnen hebben als ze bijvoorbeeld tijdens een operatie buiten hun lichaam zweven en bijvoorbeeld hun eigen lichaam zien. Hij noemt deze link met de buitenlichamelijke ervaringen ook tijdens een TedX-lezing (4).

Screenshot Buitenlichamelijke Ervaring uit Video (2)

Screenshot Buitenlichamelijke Ervaring uit Video (2)

Het lijkt mij dat het soort ‘partiële bewustzijnservaringen’ buiten je lichaam zoals deze worden geïnduceerd door de experimenten van Blanke van een geheel andere orde zijn dan de buitenlichamelijke ervaringen, en de bijna-dood ervaringen zoals deze o.a. door Robert Monroe en de vele patiënten van Pim van Lommel (5) zijn beschreven.

Het feit dat je je bewustzijn buiten je lichaam kunt ervaren op de manier van Blanke is in mijn ogen wezenlijk anders dan de bekende buitenlichamelijke ervaringen. Het grootste verschil lijkt me dat de personen bij Blankes experimenten in feite hun zintuigen voor de gek houden. Ook al lijkt het misschien heel echt, het bewustzijn is niet werkelijk twee meter voor zich. Als dat immers wél zo zou zijn dan zou het bewustzijn zich ook moeten kunnen omdraaien en de voorkant van de proefpersoon kunnen zien. Ook zou de proefpersoon – in dit geval – ook met zijn neus voor het doek staan. Het zou pas werkelijk bewustzijn zijn, als er bijvoorbeeld twee meter voor haar iets kleins werd neergezet, nádat de virtuele bril werd opgezet, en dat deze persoon dat dan ook zou kunnen waarnemen.

Het ‘foppen’ van het bewustzijn in de experimenten van Blanke is niet te vergelijken met de bijzondere buitenlichamelijke ervaringen waarin het ik-perspectief ook daadwerkelijk ACTIEF aanwezig is, in die zin dat er wordt waargenomen vanuit dat andere perspectief, dat er soms vanuit andere kamers wordt waargenomen dan waar het lichaam zich bevindt, zoals Monroe en bijvoorbeeld Moorjani (6) dat beschreven.

Hoe kan Blanke verklaren dat er informatie wordt waargenomen (zoals informatie die zich bovenop een lamp in de operatiekamer bevond) terwijl het lichaam met gesloten ogen op bed ligt? Laat staan dat Blankes experimenten een verklaring kunnen bieden voor de rijkdom aan ervaringen die Monroe beschrijft in zijn boeken. Het voor de gek houden van het bewustzijn is van een geheel andere orde dan het werkelijk verplaatsen van het bewustzijn.

UITREIKEN VAN DE GEEST

Eerder binnen dit noëtische project hebben we stilgestaan bij de theorie van het bewustzijn dat zich kan uitreiken en daadwerkelijk invloed kan uitoefenen op datgene waar het zich op richt (7). Het is interessant om eens stil te staan bij wat de mogelijkheden zijn van het ‘foppen’ van het bewustzijn zodanig dat dit bewustzijn ook daadwerkelijk mogelijkerwijs invloed gaat uitoefenen op het object waar het zich op richt.

Stel je eens voor dat we wellicht onze werkelijkheid om ons heen steeds opnieuw opbouwen en in stand houden door ons bewustzijn erop te richten, gelijk neuronenverbindingen intact blijven of zich versterken door aandacht, en dat we door ons bewustzijn te foppen ook mogelijkerwijs deze ‘scheppende’ potentie kunnen inzetten zodat het bewustzijn daadwerkelijk iets gaat ‘scheppen’ dat hij meent te zien.

Een interessante suggestie voor verder onderzoek zou zijn om een twintigtal mensen in een kring naar een centraal punt in het midden te laten kijken, terwijl ze allemaal een virtuele bril op hebben waarbij ze allen hetzelfde zien. Als het bewustzijn werkelijk een scheppende potentie zou hebben dan zouden andere mensen – zonder bril, maar wel met een grote gevoeligheid – wellicht datgene kunnen gaan waarnemen wat door de andere proefpersonen wordt geschapen door hun gezamenlijk bewustzijn.

NOTEN

(1) Afbeelding afkomstig van youtube video waarin prof. Olaf Blanke spreekt tijdens een zogenaamde TedX-lezing. Deze video is in juni 2012 geplaatst en terug te zien bij Tedx Talks.

(2) Screenshot uit youtube-video van het kanaal van the New Scientist.

(3) Out of Body Experiences are ‘all in the mind’

(4) Tedx Talks, zie vanaf 14’30” tot 15’20”

(5) Lommel, P. van (2007) Eindeloos Bewustzijn. Kampen: Ten Hage.

(6) Moorjani, A. (2012) Ik moest doodgaan om mezelf te genezen. Houten: Mana.

(7) Aanraken met je Geest

Bezetenheid

Al eerder heb ik aandacht besteed aan vormen van bewustzijn die lijken te kunnen bestaan zonder een lichamelijke tegenhanger. Je kunt (nog) eens een blik werpen op pagina’s als M-Band Ruis en Het Focussysteem van R. Monroe.

In deze bijdrage wil ik wat stilstaan bij het verschijnsel ‘bezetenheid’. Daarbij wil ik vooral een voorbeeld uit de praktijk laten zien. Het betreft een beschrijving van George Ritchie, psychiater, tijdens een Bijna Dood Ervaring.

Deze man was negen minuten klinisch dood en werd toen door een of ander ‘lichtwezen’ rondgeleid om uiteindelijk in een havenkroeg te belanden. In deze kroeg werd flink gedronken en het gebeurde ook nogal eens dat er iemand gewoon bewusteloos van zijn barkruk afdonderde.

Het viel Ritchie op dat er twee soorten ‘mensen’ waren: een soort met een coconachtig aureool en een soort zonder. Deze laatste soort mensen probeerden tevergeefs iedere keer weer opnieuw een glas whiskey te pakken, maar ze schoten steeds door het glas heen.

Het was duidelijk dat deze groep overledenen betrof die maar niet uit de kroeg waren weg te slaan.

Hier volgt nu een citaat uit het boek ‘Terugkeer uit de Dood‘, dat begint op het moment dat er weer eens iemand stomdronken op de grond was gevallen.

“…Vol verbazing staarde ik naar de lichtende cocon rondom de bewusteloze zeeman, die langzaam openging. Er ontstond een opening in ter hoogte van zijn kruin, waarna de ‘cocon’ zich als het ware van zijn hoofd en schouders leek af te pellen.

Op hetzelfde moment, sneller dan ik ooit een levend mens had zien bewegen, schoot een van de ontlichaamde schepsels die vlakbij hem aan de tapkast hadden rondgehangen op hem af.

Hij had voortdurend als een dorstige schaduw naast die jonge matroos gestaan en gretig naar iedere slok gestaard die de jongeman had genomen. Nu leek het alsof hij hem besprong als een jakhals zijn prooi.

Een moment later was de springende gedaante tot mijn stomme verbazing verdwenen (…) Zojuist had ik nog duidelijk twee afzonderlijke individuen gezien, maar tegen de tijd dat ze de bewusteloze matroos overeind trokken om hem tegen de muur te laten leunen was er nog maar één (…)

Dit citaat is overgenomen uit het boek ‘Nulpunt Revolutie van Benjamin Adamah’, p. 141.  Voor meer materiaal uit dat boek kun je terecht op Geestelijke Verarming door Tijdsversnelling. Illustratie afkomstig van Niels Stevens