Posts Tagged ‘geest’

De Negatieve Inslag van onze Hersenen Onderkennen

Als Noëtische strijder voor bewustzijnsverruiming is het handig om te weten met wat voor soort materiaal je werkt. Je kunt nog zo’n goede autocoureur zijn, maar met een Ford Taunus uit 1956 (1) wordt het toch lastig om te winnen bij een Formule 1 wedstrijd op Francorchamps in de Belgische Ardennen (2).

thomson-gazelle

Thomson Gazelle – Altijd op zijn Hoede

Wezenlijk werkmateriaal voor een noëtische verkenner zijn de hersenen. Op de pagina ‘Hoe de Geest zich via de Hersenen Verruimt‘ (3) beschrijf ik het beeld van een pianist (de geest) die de piano (hersenen) bespeelt en zich door goed pianospel in een ruimere toestand van vervoering kan brengen. Het is dan ook wel zaak om het een en ander van deze pianohersenen te weten.

Omdat we binnen het noëtisch werk graag een zo scherp mogelijke geest hebben die in staat is om een heerlijke dans uit te voeren met het hartsbewustzijn, is het fijn om je bewust te zijn van wat je toch een vrij belangrijk kenmerk van deze hersenen zou kunnen noemen, namelijk hun neiging om vooral met negatieve dingen bezig te zijn.

Rick Hanson schrijft in zijn boek Boeddha’s Brein (4) over wat hij noemt het negatieve vooroordeel van de hersenen. In een analyse beschrijft hij hoe de mens in het verleden érg gericht was op het overleven: het gevaar zat in iedere hoek. Het was dan ook van levensbelang om – gelijk een gazelle – continu op je hoede te zijn. Als er dan toch ergens wat mis gegaan dan was het erg belangrijk om die ervaring goed op te slaan.

Onze hersenen hebben geleerd om vooral negatieve ervaringen veel aandacht te geven, en die vervolgens ook met extra kracht en prioriteit op te slaan. Hij haalt enkele psychologische onderzoeken aan waaruit blijkt dat wij het negatieve meer aandacht geven dan het positieve (5).

Om een wat positievere kijk op de wereld te ontwikkelen met al haar ongekende mogelijkheden, is het goed om te weten dat je met hersenen werkt die van nature niet zo getraind zijn om volop schoonheid op te slaan. Je moet hiervoor echt extra inspanningen leveren. Hanson stelt gelukkig ook dat het wel degelijk mogelijk is om je hersenen gevoeliger te maken voor de vele mooie aspecten van de wereld.

Hersenen die op deze manier meer positieve paden ontwikkeld hebben, zouden wel eens beter in staat kunnen zijn om zich af te stemmen op gebieden die ook op een hogere frequentie resoneren, alsof je overschakelt van een zwart-wit TV, naar een HD-TV (6).

NOTEN

(1) Voorbeeld van Oude Ford Taunus

(2) http://www.spa-francorchamps.be/nl/

(3) Hoe de Geest zich via de Hersenen verruimt

(4) Hanson, R. (2012, vert.) Boeddha’s Brein. Uitgeverij Ten Have

(5) ibid, p. 51

(6) Voor meer over de Hersenen en TV-metafoor klik alhier.

Advertenties

Aard en Gradaties van Stille Interpersoonlijke Aandacht

INTRODUCTIE

Als die noëtische verkenningsbal dan eenmaal rolt, dan blijft die – met wat licht onderhoud – ook wel in beweging. Nadat er twee artikelen terug (1) het idee werd geïntroduceerd dat het lichaam lijkt te registreren als iemand anders aandacht schenkt aan je, ben ik in het vorige artikel (2) aan het spelen gegaan met de mogelijkheid om wat bewuster je te openen voor degenen die zo op een dag aan je hebben gedacht, en hoe je zelf ook bewuster iets moois kan schenken aan anderen via aandacht, gewoon thuis vanaf de bank, zonder whatsapp, facebook of mail.

In deze bijdrage wil ik wat meer stilstaan bij de aard en de mogelijke gradaties van de interactie tussen mensen op deze manier. Ik zou daarbij willen spreken over ‘stille interpersoonlijke aandacht’ om aan te geven dat het gebeurt zonder gebruik te maken van woorden die je spreekt of schrijft. Een lezer vroeg zich af of al die energie die van andere mensen komt allemaal wel zo fijn was. Kun je immers ook niet allerlei negatieve aandacht opvangen van anderen?

Drinkend in een paars landschap

Drinkend in een paars landschap (3)

DE AARD VAN STILLE INTERPERSOONLIJKE AANDACHT

Laat ik ter illustratie er eens een verhaaltje bijhalen dat ik las in ‘Iets onbekends, doet iets onverwachts‘ van Renée Scheltema. Zij beschrijft daar een gesprek dat ze had met de onderzoeker en chirurg dr. Larry Dossey over de mogelijkheid dat er via het aandacht richten op een ander ook minder fijne dingen zouden kunnen gebeuren. Hij vertelt wat hij had meegemaakt met Uri Geller:

“Dossey kende Geller persoonlijk. Ik vroeg hem of hij ooit getuige was geweest van zijn vermeende psychokinetische krachten. Dossey zei dat Geller in zijn bijzijn ooit iets had gedaan wat hem bang maar ook boos had gemaakt. Geller had de intentie gehad om schade te berokkenen. Hij had tegenover wetenschappers de stoutmoedige uitspraak gedaan dat hij ‘een koe kon doden alleen door haar in de ogen te kijken.’ Dossey was er getuige van dat Geller dat zei. De entertainer keek indringend naar het dier en na tien minuten zakte de koe door haar poten. Ze was dood. Ik zag dat Dossey nog altijd was aangedaan door deze gebeurtenis.” (p.206)

Ook al heeft het iets intrigerends, dit lijkt me toch een vrij duidelijk voorbeeld van hoe je stille aandacht niet hoort te gebruiken. Of het doden van koeien met een taser of stun gun ethischer is, weet ik overigens ook niet. In die zin lijkt het me redelijk om te veronderstellen dat je dit soort ‘krachten’ of mogelijkheden kunt gebruiken op een schaal van uitermate liefdevol tot zeer kwaadaardig. Laten we hopen dat we ook in staat zijn om een krachtig beschermingsveld rond ons te plaatsen zodra iets niet goed voelt. Wellicht een thema voor nader onderzoek.

GRADATIES VAN STILLE INTERPERSOONLIJKE AANDACHT

Buiten dat aandacht kan variëren op de schaal tussen goede en minder goede bedoelingen, lijkt het ook aannemelijk dat er een verschil is in ‘kracht’ of sterkte van iemands aandacht. Als ik bijvoorbeeld tien minuten op een destructieve wijze zou kijken naar een koe, vermoed ik dat er weinig zal gebeuren. Ik herinner me een verhaal van een vriendin van weleer die tijdens een les van een liefdevolle vrouw, opeens meemaakte dat die vrouw haar aandacht op haar richtte door haar aan te kijken en al snel voelde die vriendin een ongekend gevoel van liefde door haar hele lichaam heen gloeien.

Onderzoek heeft al aangetoond dat mensen die regelmatig mediteren en op die manier bewuster bezig zijn met het werken met aandacht, ook gevoeliger zijn voor het opvangen van aandacht van anderen. Waarschijnlijk zullen zij ook krachtiger en met meer focus hun aandacht kunnen richten op anderen.

SUGGESTIES VOOR NADER ONDERZOEK

Zoals Albert Einstein al zei, “Het is belangrijk ons dingen te blijven afvragen“. Om zelf onderzoek te verrichten naar dit soort verschijnselen hoef je geen post-master opleiding te volgen, of in meerdere hoogaangeschreven wetenschappelijke tijdschriften te publiceren. Nee, dat kun je gewoon nu doen, waarbij de enige voorwaarde is dat je gemotiveerd bent.

Hoe zou je dit verschijnsel verder kunnen verkennen? Misschien door meer te gaan mediteren, of wellicht door je overdag meer open te stellen voor dit verschijnsel door eens bij de kassa bewust aandacht te richten op iemand bij een andere kassa, of vaker even stil te staan en te voelen of er het laatste half uur nog iemand aan je heeft gedacht en hoe dat voelde. Zo kun je jezelf ook trainen om je sneller bewust te worden als je een bepaald gevoel gewaar wordt. Door dan jezelf af te vragen wat de oorzaak zou kunnen zijn voor dat gevoel, kunnen er allerlei zaken zomaar je bewustzijn in poppen.

Heb je zelf nog ideeën voor verder onderzoek, laat het weten.

NOTEN
(1) https://noetiek.wordpress.com/2013/05/11/aanraken-met-je-geest/
(2) https://noetiek.wordpress.com/2013/05/13/even-een-rondje-liefde-verdelen/
(3) http://renokingswordsnpoetry.wordpress.com/tag/blue-bonnets/

Aanraken met je Geest

Het tempo van de noëtische verkenningen ligt het laatste jaar niet al te hoog. Een grote factor hierin zijn verkenningen op andere, meer aardse vlakken. Desondanks zou er zomaar weer eens een opleving in het verschiet kunnen liggen aangezien ik de laatste tijd toch weer wat meer mijn geest begin af te stemmen op deze fascinerende onstoffelijke materie.

Het aanraken met de geest

Het aanraken met de geest

De aanleiding voor het huidige artikel is een combinatie van een recente presentatie van Rupert Sheldrake (1) en een interessant boek/documentaire van Renée Scheltema, ‘Iets onbekends doet iets onverwachts‘ (2).

In januari 2013 heeft de noëtische bioloog Rupert Sheldrake een lezing gegeven in New Mexico. Hij sprak daar onder andere over zijn recente boek ‘The Science Delusion‘, waarin hij tien aannames van de moderne wetenschap op de hak neemt (3). Tijdens die lezing bekritiseert hij de huidige wetenschap. Hij zegt dat ze erg dogmatisch zijn in datgene wat verkend mag worden, en wat niet. Als iets buiten het normale, algemeen aanvaarde wetenschappelijke dogmatische realiteitskader valt, wordt er van alles in het werk gezet om die wetenschappers te ontmoedigen.

Gelukkig zijn er nog wetenschappers zoals Sheldrake die wel nog vrij durven te denken en te schrijven over de vele  gebieden grenzend aan, en de scheuren in, de huidige wetenschappelijke constructies. Zo noemt hij terloops de mogelijkheid dat we in de wetenschap – en daarmee ook in ons algemene wereldbeeld – erg geneigd zijn om te denken dat we met onze aandacht alleen informatie van buiten kunnen verwerken.

Via onze zintuigen richten we onze aandacht op iets en daarmee komen we iets te weten over dingen buiten onszelf. Als we kijken naar een appel dan weten we dat er licht weerkaatst wordt via de appel zodat wij het kunnen zien. In het donker zien we geen appel. We weten ook dat we in het donker wel een drol kunnen ruiken, maar we weten ook dat we niets zullen ruiken als er een glazen bak om die drol heen gebouwd zou zijn.

Het zien van Appels - eenrichtingsverkeer of misschien toch tweerichtingsverkeer? (bron: Vladimir Kush (4))

Het zien van Appels – eenrichtingsverkeer of misschien toch tweerichtingsverkeer? (bron: Vladimir Kush (4))

Met andere woorden: voordat wij iets kunnen waarnemen dient er eerst iets naar ons toe te komen, dat kunnen elektromagnetische golven zijn, dan kunnen geluidsgolven zijn, geurtjes etc. De interessante suggestie die door Sheldrake werd geopperd was: zou het ook niet zo kunnen zijn dat er sprake is van een tweerichtingsverkeer? Dat wij met onze aandacht ook het voorwerp ‘aanraken’ dat we bekijken?

Hij heeft daar zelf veel onderzoek naar gedaan. We kennen allemaal wel die typische gewaarwording dat je ‘voelt’ dat er iemand naar je kijkt. Altijd leuk om zelf eens te proberen: staar maar eens naar iemands rug, en de kans is redelijk groot dat die persoon zich zal omdraaien. Sheldrake heeft ook wetenschappelijk aangetoond dat mensen veel vaker reageerden op staarders dan je op basis van toeval zou verwachten.

DEAN RADIN

In het boek van Scheltema (5) wordt een interessant experiment aangehaald dat is uitgevoerd door Dean Radin. Hij plaatste één proefpersoon in een ruimte en een andere in een andere ruimte, gescheiden door een zware deur die elektromagnetische straling tegenhoudt. De eerste proefpersoon zat vast aan allerlei meetapparatuur waardoor hartslag, huidgeleiding en hersengolven werden gemeten. Ook werd deze proefpersoon gefilmd.

In de andere ruimte kreeg de andere proefpersoon op bepaalde momenten de oprdracht om de aandacht te trekken van de eerste proefpersoon door aandachtig te kijken naar de monitor waar je de ‘live’ beelden kon zien van de andere proefpersoon.

Het boeiende resultaat van dit onderzoek was dat zodra die tweede persoon zijn aandacht richtte op die eerste persoon – via die monitor dus – het lichaam van de eerste persoon reageerde. Het werd minder ontspannen. Als je echter de eerste persoon vroeg of hij iets had gemerkt werd er steevast ontkennend geantwoord.

Dr. Dean Radin

Dr. Dean Radin

DEEPAK CHOPRA

Scheltema haalt nog een ander voorbeeld aan. Ze vertelde over een gesprek dat ze had met Arielle Ford (pp. 89-90). Zij werkt als publiciteitsagente voor diverse schrijvers. Op een bepaald moment kwam er een zeer aantrekkelijk aanbod van een beroemde talkshow in de Verenigde Staten voor een interview met Deepak Chopra. Dit was in de tijd dat mailen en mobiel bellen nog allemaal niet zo ingeburgerd was als momenteel. Chopra was net twee weken op vakantie in Afrika met zijn gezin en hij had gezegd dat hij niet bereikbaar zou zijn.

Er moest echter snel beslist worden over een bepaalde datum, anders ging de kans voorbij. Hieronder een citaat uit het boek van Scheltema, over wat er toen gebeurde:

Ik zei tegen de producer: “Oké, ik bel je over een kwartier terug.” Toen deed ik mijn ogen dicht er riep luidkeels: “Deepak, bel me!” Tien seconden later ging  de telefoon. Het was Deepak. Hij zei: “Waar heb je me voor nodig?” Ik vroeg hem hoe hij het wist. Hij antwoordde: “Ik wist het gewoon. Waar heb je me voor nodig?”

AFRONDENDE GEDACHTEN

Schijnbaar is het zo dat als wij naar iets of iemand kijken we niet alleen informatie ontvangen van die persoon of van dat voorwerp, maar dat wij – door onze aandacht te richten – ook iets ‘doen’ met datgene waar we onze aandacht op richten. Zo blijkt het lichaam het te registreren zodra iemand zijn aandacht op je richt, ook al bereikt die lichamelijke informatie lang niet altijd je bewustzijn.

Dit ‘aanraken’ met de geest roept ook herinneringen op aan het inmiddels algemeen aanvaardde ‘waarnemerseffect’ dat is voortgekomen uit onderzoek in de kwantumfysica. Alleen doordat een wetenschapper kijkt naar een experiment, beïnvloedt hij de uitkomst ervan.

Daarnaast kunnen bepaalde concepten uit het Anastasia-werk van Vladimir Megré vanuit een realistischer oog worden bezien. Zoals het concept van de ‘gedachteninbrenging’ (6) en de kracht van de blik (7). Ook kun je je afvragen wat er nu eigenlijk gebeurt als je denkt aan bepaalde personen, en zeker als je dat doet met een krachtige emotionele lading. Het wordt steeds waarschijnlijker dat het echt de aandacht is die ervoor zorgt dat de ander er iets van merkt, en daarbij lijkt afstand geen rol te spelen.

Onderzoek toont ook aan dat vooral mensen die gewend zijn te werken met aandacht via bijvoorbeeld meditatie, ook makkelijker in staat zijn dit soort signalen bewuster op te vangen. In het normale hectische leven van alledag is het misschien een stuk lastiger om je geest open te stellen voor dit soort prikkels.

Vrouw uit raam (8)

Vrouw uit raam (8)

NOTEN
(1) http://waterput.yolasite.com/english/rupert-sheldrake-on-science-s-delusional-belief-that-it-has-understood-the-nature-of-reality-in-principle
(2) http://www.bol.com/nl/p/iets-onbekends-doet-iets-onverwachts-dvd/9200000002159969/
(3) http://www.bol.com/nl/p/the-science-delusion/9200000006534444/
(4) http://www.youtube.com/watch?v=WgLiwWebz8M
(5) Zie p.102-104 van het boek dat in noot 2 wordt genoemd.
(6) https://noetiek.wordpress.com/2010/05/29/gedachteninbrenging-en-inspiratie/
(7) http://boekenbol.punt.nl/content/2010/07/strelende-blikken-en-kille-blikken
(8) http://www.flickr.com/photos/digndie/8671840686/in/explore-2013-04-22

Het Noëtische Creativiteitsexperiment

Inmiddels zijn er de nodige abonnees die interesse hebben getoond in deze site waarin geprobeerd wordt de geest wat uit te rekken. Ik zou hen willen adviseren wat van zich te laten horen als ze geïnteresseerd zijn in het meewerken met experimenten. Er zijn verschillende experimenten die mogelijk zijn. In oktober 2010 is er een start gemaakt met het ontwerpen van een verdiepingsspel dat als doel heeft mensen in een groep te kunnen laten putten uit meerdere bewustzijnsbronnen. Degene die willen meespelen met een pilot kunnen een mail sturen.

Creativiteit kan alle kanten opgaan

Op deze huidige pagina wordt een ander experiment uiteengezet. Dit experiment heeft als doel om de creativiteit en onze vermogens om te scheppen meer te activeren en uit te breiden. Bovendien kan het ook veel lol en plezier opleveren, ook niet onbelangrijk. Er zijn twee tonelen waarop dit experiment zich afspeelt: in de gewone wakende wereld en de droomwereld.

Het idee is simpel: je probeert je voor te stellen dat  je een soort van god bent. Misschien ligt het je meer om  je te verbeelden dat je Neo bent uit de Matrix-trilogie: iemand die door middel van concentratie haast alles kan veranderen in een plooibare wereld.

Het is van belang dat je probeert minstens 10 keer per dag je iets voor te stellen dat normaal gesproken onmogelijk is. Het is daarbij de bedoeling dat je steeds andere dingen verzint. Zo zou je je kunnen voorstellen dat er steeds verschillende kleuren water uit de kraan stroomt als je hem opendraait. Je kunt je voorstellen dat je je bed instapt door eerst onder het bed te kruipen en dan door het matras heen in te stappen. Je kunt het zo gek niet bedenken: bloemen die 10x zo groot worden zodra je een scheet laat in de buurt of een bus die verandert in een slijmerige slak als je even streng kijkt. Laat je verbeeldingskracht de vrije loop.

Zodra je dit enkele dagen doet bestaat de kans dat er een soort generalisatie kan optreden richting je droomwereld. En je kunt je voorstellen dat het dan pas echt interessant wordt, immers je manifestatiekracht is in dromen vele malen groter dan in de normale werkelijkheid. Als je genoeg hebt getraind overdag dan wordt het waarschijnlijker dat je ook in je dromen met allerlei fantastische mogelijkheden aankomt. Het grote verschil is nu echter dat je een aardige kans loopt dat de dingen die je verzint ook op een of andere manier echt gaan gebeuren, in je dromen dan wel.

Ik zou graag de ervaringen van actieve noëtische verkenners horen. Wat heeft het voor effecten op het gevoel van geluk in je leven? Wat doet het met de manier waarop je wakker wordt in de ochtend? Welke onverwachte zaken gebeuren?

Het spreekt voor zich dat het niet aangeraden wordt om dit experiment te gaan ondernemen als je momenteel psychisch zwak in elkaar steekt. Als je in een psychotisch kwetsbare fase zit dan kan je geest stoom gaan produceren die de oren kan uitspuiten, en dat is niet wenselijk.

Ik ben recentelijk gestart met een blog waarin Nea, de zus van Neo een belangrijke rol speelt: Scheppingszin. Misschien kan het ook nog inspireren.

Illustratie afkomstig van Abundance Tapestry