Posts Tagged ‘Monroe’

Het Gevoel Buiten je Lichaam Aangeraakt te Worden – onderzoek door prof. Olaf Blanke

olaf-blanke-zelf-nb25Een tijdje terug werd ik gewezen op interessant onderzoek van professor Olaf Blanke (zie afbeelding links, 1). Deze wetenschapper doet o.a. onderzoek naar wat hij ‘cognitieve neuroprotheses‘ noemt, wat je zou kunnen definiëren als ‘het plaatsen van je bewustzijn’ in iets kunstmatigs, zoals een kunstledemaat, waardoor je denkt dat iets buiten jezelf toch tot jezelf behoort.

Hij meent zelfs een verklaring te bieden voor buitenlichamelijke ervaringen. In deze bijdrage een beschrijving van een onderzoek en enkele bespiegelingen rondom de vermeende link met buitenlichamelijke ervaringen zoals die zijn beschreven door Robert A. Monroe.

HET EXPERIMENT: NAAR JE EIGEN RUG KIJKEN TWEE METER VOOR JE

In een youtube-video (2) op het kanaal van the New Scientist legt de heer Blanke zelf de opzet uit van een experiment. In dat experiment wordt een proefpersoon voorzien van een virtueel apparaat dat over de ogen wordt geplaatst. De proefpersoon ziet door deze ‘bril’ de beelden die gelijktijdig worden opgenomen door een camera die achter haar draait. De instellingen zijn zo dat het net lijkt alsof ze naar haar eigen rug kijkt, en wel zo’n kleine twee meter voor haar (zie afbeelding hieronder).

Kijken naar hoe je eigen rug wordt aangeraakt

Kijken naar hoe je eigen rug wordt aangeraakt (screenshot van 2)

Vervolgens werd de proefpersoon over de rug aangeraakt. Het bijzondere was dat na korte tijd er het gevoel ontstond alsof de persoon niet zozeer iets op haar rug voelde, maar eerder het gevoel had dat ze twee meter voor haar werd aangeraakt.

Toen ze vervolgens – nog altijd geblinddoekt – door de experimentator een stukje naar achter werd begeleid, en toen terug moest lopen naar de plek waar ze stond, bleek ze verder te lopen dan waar ze stond, alsof ze zich dermate met dat beeld van die rug had geïdentificeerd dat het bijna een stukje van haarzelf was geworden. Je kunt meer lezen over dit experiment op de site van The New Scientist (3).

VERKLARING VOOR BUITENLICHAMELIJKE ERVARINGEN?

Tot mijn verbazing hoorde ik professor Blanke ook op basis van zijn onderzoeken de suggestie lanceren dat hij hiermee op een of andere manier ook een verklaring kon bieden voor de buitenlichamelijke ervaringen die mensen kunnen hebben als ze bijvoorbeeld tijdens een operatie buiten hun lichaam zweven en bijvoorbeeld hun eigen lichaam zien. Hij noemt deze link met de buitenlichamelijke ervaringen ook tijdens een TedX-lezing (4).

Screenshot Buitenlichamelijke Ervaring uit Video (2)

Screenshot Buitenlichamelijke Ervaring uit Video (2)

Het lijkt mij dat het soort ‘partiële bewustzijnservaringen’ buiten je lichaam zoals deze worden geïnduceerd door de experimenten van Blanke van een geheel andere orde zijn dan de buitenlichamelijke ervaringen, en de bijna-dood ervaringen zoals deze o.a. door Robert Monroe en de vele patiënten van Pim van Lommel (5) zijn beschreven.

Het feit dat je je bewustzijn buiten je lichaam kunt ervaren op de manier van Blanke is in mijn ogen wezenlijk anders dan de bekende buitenlichamelijke ervaringen. Het grootste verschil lijkt me dat de personen bij Blankes experimenten in feite hun zintuigen voor de gek houden. Ook al lijkt het misschien heel echt, het bewustzijn is niet werkelijk twee meter voor zich. Als dat immers wél zo zou zijn dan zou het bewustzijn zich ook moeten kunnen omdraaien en de voorkant van de proefpersoon kunnen zien. Ook zou de proefpersoon – in dit geval – ook met zijn neus voor het doek staan. Het zou pas werkelijk bewustzijn zijn, als er bijvoorbeeld twee meter voor haar iets kleins werd neergezet, nádat de virtuele bril werd opgezet, en dat deze persoon dat dan ook zou kunnen waarnemen.

Het ‘foppen’ van het bewustzijn in de experimenten van Blanke is niet te vergelijken met de bijzondere buitenlichamelijke ervaringen waarin het ik-perspectief ook daadwerkelijk ACTIEF aanwezig is, in die zin dat er wordt waargenomen vanuit dat andere perspectief, dat er soms vanuit andere kamers wordt waargenomen dan waar het lichaam zich bevindt, zoals Monroe en bijvoorbeeld Moorjani (6) dat beschreven.

Hoe kan Blanke verklaren dat er informatie wordt waargenomen (zoals informatie die zich bovenop een lamp in de operatiekamer bevond) terwijl het lichaam met gesloten ogen op bed ligt? Laat staan dat Blankes experimenten een verklaring kunnen bieden voor de rijkdom aan ervaringen die Monroe beschrijft in zijn boeken. Het voor de gek houden van het bewustzijn is van een geheel andere orde dan het werkelijk verplaatsen van het bewustzijn.

UITREIKEN VAN DE GEEST

Eerder binnen dit noëtische project hebben we stilgestaan bij de theorie van het bewustzijn dat zich kan uitreiken en daadwerkelijk invloed kan uitoefenen op datgene waar het zich op richt (7). Het is interessant om eens stil te staan bij wat de mogelijkheden zijn van het ‘foppen’ van het bewustzijn zodanig dat dit bewustzijn ook daadwerkelijk mogelijkerwijs invloed gaat uitoefenen op het object waar het zich op richt.

Stel je eens voor dat we wellicht onze werkelijkheid om ons heen steeds opnieuw opbouwen en in stand houden door ons bewustzijn erop te richten, gelijk neuronenverbindingen intact blijven of zich versterken door aandacht, en dat we door ons bewustzijn te foppen ook mogelijkerwijs deze ‘scheppende’ potentie kunnen inzetten zodat het bewustzijn daadwerkelijk iets gaat ‘scheppen’ dat hij meent te zien.

Een interessante suggestie voor verder onderzoek zou zijn om een twintigtal mensen in een kring naar een centraal punt in het midden te laten kijken, terwijl ze allemaal een virtuele bril op hebben waarbij ze allen hetzelfde zien. Als het bewustzijn werkelijk een scheppende potentie zou hebben dan zouden andere mensen – zonder bril, maar wel met een grote gevoeligheid – wellicht datgene kunnen gaan waarnemen wat door de andere proefpersonen wordt geschapen door hun gezamenlijk bewustzijn.

NOTEN

(1) Afbeelding afkomstig van youtube video waarin prof. Olaf Blanke spreekt tijdens een zogenaamde TedX-lezing. Deze video is in juni 2012 geplaatst en terug te zien bij Tedx Talks.

(2) Screenshot uit youtube-video van het kanaal van the New Scientist.

(3) Out of Body Experiences are ‘all in the mind’

(4) Tedx Talks, zie vanaf 14’30” tot 15’20”

(5) Lommel, P. van (2007) Eindeloos Bewustzijn. Kampen: Ten Hage.

(6) Moorjani, A. (2012) Ik moest doodgaan om mezelf te genezen. Houten: Mana.

(7) Aanraken met je Geest

Het Lifeline Project en de Rinkelende Bel

INTRODUCTIE

In de vorige bijdrage (1) heb ik gesproken over één van de wellicht onverwachte zaken waar je rekening mee hoort te houden binnen het bewustzijnverkenningswerk, en dat is dat je af en toe als het ware ‘gestoord’ wordt in je onderzoek doordat er bepaalde thema’s zich aandienen die belangrijk zijn in je persoonlijke leven.

zwemmen-door-de-weg-kb295-27-april-2011Je kunt dan wel krampachtig proberen door te gaan met het verkennen of het afstemmen op bepaalde andere zaken, maar het lijkt haast onvermijdelijk dat je beter kunt zwichten voor deze ‘oerkracht’, om je aandacht vervolgens te richten op iets dat vraagt om opheldering of misschien wel heling in jezelf. Ik sprak daarbij over een tijdelijk bezoek aan de mijnen (2).

Buiten deze ‘therapeutische’ oerkracht, lijken er nog andere krachtige principes te zijn die zomaar de kop op kunnen steken. In deze bijdrage gaan we deze introduceren n.a.v. de ervaringen van Robert Monroe en het Life Line Project.

HET LIFE LINE PROJECT

Robert Monroe is een graag geziene gast binnen deze noëtische wereld. In meerdere artikelen is er al gerefereerd naar zijn werk. Monroe was een pionier op het vlak van het buitenlichamelijk reizen. Tijdens zijn exploraties in allerlei niet-fysieke realiteiten heeft hij veel analyses gemaakt en opgetekend in zijn drie boeken.

Hij  beschrijft op een gegeven moment een opmerkelijk verschijnsel. Zo merkte hij dat er soms periodes waren dat hij nog maar net uit zijn lichaam was getreden, of hij voelde een signaal, als een soort belletje dat rinkelde zou je kunnen zeggen. Als hij zich dan op dat signaal afstemde schoot zijn bewustzijn naar een persoon die zich ergens in de niet-fysieke sferen bevond (3).

Wat hij al snel merkte was dat de (overleden) persoon waar hij dan bij was, vaak een hulpvraag had, of dat hij op het punt stond om zich te openen voor een andere realiteit. Je moet immers weten dat het volgens Monroes ervaringen zo werkt dat de ‘ruimte’ waar je je begeeft sterk wordt bepaald door datgene wat je gelooft tijdens het leven op aarde. Als je dan op het punt staat om te gaan twijfelen aan bepaalde elementen van een geloofssysteem die bij een bepaalde ‘ruimte’ hoort, dan ben je eigenlijk rijp om over te schakelen naar een ander geloofssysteem dat daar beter bij aansluit.

Ook werd Monroe soms via dat signaal geleid naar mensen die pas waren overleden en wel wat rustige hulp konden gebruiken om het een en ander uit surreal-surrealism-photo-photography-art-Favim.com-666593-kb295te leggen over de situatie. Sommige mensen kunnen immers aardig in paniek raken als ze dood zijn, en dat is niet echt nodig, aldus Monroe.

TWEEDE OERKRACHT GERICHT OP HET HELPEN VAN ANDEREN

Niet alleen Monroe kreeg te maken met dit verschijnsel om signalen te krijgen die je leidde naar mensen die je hulp kunnen gebruiken, ook andere astrale reizigers kregen hiermee te maken. Hieruit meen ik te kunnen concluderen dat er schijnbaar ergens een of ander ‘mechanisme’ is dat de wijsheid heeft om signalen af te geven om hulp te bieden aan mensen.

Wat je dan ook kunt verwachten bij het noëtisch werk is dat je niet alleen wordt aangespoord om zaken in jezelf op te lossen of te helen, maar dat je ook zomaar af en toe ‘gevraagd’ kan worden om ook anderen een handje te helpen met het een of ander. Als je je bewustzijn verruimt dan lijken deze krachten daar gratis bij te worden geleverd. Ook hier geldt dat het misschien niet al te veel zin heeft om er teveel tegen in opstand te komen.

NOTEN

(1) Voorbij de illusie van de objectiviteit en de therapeutische component
(2) De Driedaagse in de Mijnen
(3) Monroe sprak over verschillende focus-gebieden. Lees er meer over op: Het Focussysteem van Robert Monroe.